Ik ben bezig een stuk over de Faust van Goethe voor te bereiden en op zoek naar een exemplaar van dit stuk stuitte ik in de kast van mijn vrouw op een vondst. Het boek uit 1957 getiteld On designing and devising type van de typograaf Jan van Krimpen. Het boek waarover ik enkele weken geleden nog schreef dat ik het waarschijnlijk ooit verkocht had aan de Slegte. Het boek is gedrukt in een wereldwijde oplage van 1400 stuks, mijn kopie is uitgegeven door A.A. Balkema uit Kaapstad, Zuid-Afrika.

Bestaat typofilie? De liefde voor de letter, de spiegel van een blad? Het woord zal wel niet bestaan maar het gevoel is bekend. Ooit vond ik de kelders van de Universiteit van Amsterdam een genummerd boek van de Nederlandse typograaf Jan van Krimpen en ergens in de tijd moet ik dit boek kwijtgeraakt zijn. Waarschijnlijk heb ik het verpatst in De Slegte. Ik had het opgegeven ooit iets van typografie te begrijpen.

Maar een lettertype bepaalt soms het gezicht van een boek. Ik moet denken aan de ernstige letters van het boek Karakter van Bordewijk, aan Tempel en Kruis van Marsman en aan Vormen van Martinus Nijhoff. De vrolijke en open letters van de boeken van Willem Elsschot met hun lange staarten en hoge stokletters. De smeuïge letters van Terug naar Oegstgeest van Jan Wolkers, in regels over de breedte opgevuld met wit zodat zich mooie blokken tekst vormen. De typograaf Jan Vermeulen gebruikt in dit boek de grootste komma die ik ooit gezien heb. Een megakomma!

Lees meer »