De eerste week zonder dat Jan Wolkers leefde heb ik mijn heil gezocht in het Katholieke klooster de Achelse kluis en in de Engelse Hervormde Kerk. En natuurlijk leefde Jan toch ook gewoon.

Lees meer »

Bestaat typofilie? De liefde voor de letter, de spiegel van een blad? Het woord zal wel niet bestaan maar het gevoel is bekend. Ooit vond ik de kelders van de Universiteit van Amsterdam een genummerd boek van de Nederlandse typograaf Jan van Krimpen en ergens in de tijd moet ik dit boek kwijtgeraakt zijn. Waarschijnlijk heb ik het verpatst in De Slegte. Ik had het opgegeven ooit iets van typografie te begrijpen.

Maar een lettertype bepaalt soms het gezicht van een boek. Ik moet denken aan de ernstige letters van het boek Karakter van Bordewijk, aan Tempel en Kruis van Marsman en aan Vormen van Martinus Nijhoff. De vrolijke en open letters van de boeken van Willem Elsschot met hun lange staarten en hoge stokletters. De smeuïge letters van Terug naar Oegstgeest van Jan Wolkers, in regels over de breedte opgevuld met wit zodat zich mooie blokken tekst vormen. De typograaf Jan Vermeulen gebruikt in dit boek de grootste komma die ik ooit gezien heb. Een megakomma!

Lees meer »

De dertiendag is de dertiende dag na Kerst. Driekoningen dus. Caspar, Melchior en Balthasar die onder een fel lichtende ster het kindje Jezus en Moeder Maria vonden in een stal te Bethlehem. Ze boden het kind goud, wierook en mirre aan. Dat was de zesde januari, nu is het de zevende. De kerstboom weer weg, tijd voor iets nieuws. En ik ben net terug van een soort pelgrimstocht naar Zwitserland. Om tot bezinning te komen nadat we mijn vrouw haar familie in Korea gevonden hebben. Vier zussen en een moeder. Waarover later deze maand meer. Lees meer »