Afgelopen week heb ik de serie Rome aangeschaft. De serie speelt zich af ten tijde van het triumviraat en Julius Caesar steekt op de 10de januari van de Romaanse kalender de Rubicon over met het 13de legioen. De rubicon is een riviertje van niks, men weet niet eens zeker welke het was, maar in de politiek van de Romeinse oudheid was deze rivier van grote betekenis. Een generaal mocht onder de wet de rivier, die de grens vormde tussen Gallië en Italië, niet met een staand leger overschrijden. Het overtsteken betekende oorlog. De Jeep Wrangler (ruziemaker) Rubicon is dan een leuke autonaam. Lees meer »

Dat is een spreekwoord dat aangeeft dat iemand ergens geweest is zonder het belangrijkste te zien. Nu was ik in Rome en heb er ontzettend veel gezien. Ik was overweldigd door deze stad. Rome heeft niet de schoonheid van Florence maar wordt gekenmerkt door eeuwen en eeuwen van macht. De Romeinen, de pauzen, de keizers, de koningen. Het centrum van een wereldrijk, het hart van het Westerse christendom en de hoofdstad van een land. En wat valt er zoal te zien? Lees meer »

Terloops wordt in het boek Zahir van Paulo Coelho een figuur opgevoerd die advocaat in litigeuze scheidingen is. En niemand die weet wat dat is. Gisteren was ik op een feestje in de kelder van het oude postgebouw aan de Oosterdokskade en daar was een man die van beroep sluiter was. Het had iets te maken met fraude in verzekeringen en enkel vijf mensen hebben dit beroep. Sluiter. De achternaam sluiter komt ook van een beroep. Een sluiter was een portier of een gevangenisbewaarder. Hij die iemand opsluit. En litigeuze scheidingen zijn scheidingen die uitgevochten worden voor de rechtbank. Lees meer »

Wat wordt toch precies bedoeld met verdeel en heers? Je hoort het vaak en zoals zovaak met gewone zaken verliest iets zijn betekenis. Ook dacht ik lang dat het heers en verdeel was! Zoals ik ook de begrippen eetlust opwekkend en de spijsvertering stimulerend door elkaar haal en zeg dat iets niet ondenkbeeldig is terwijl het niet ondenkbaar is. Lees meer »

Desiderus Erasmus voert in zijn essay De lof der Zotheid een zevental bijzondere godinnen op die de vloer aanvegen met de rede. De spreekster is de Zotheid zelve en ze beschikt over aangenaam gezelschap:

Philautia (Eigenliefde), Kolakia (Vleierei), Lethe (Vergetelheid), Misoponia (Laksheid), Hedone (Genotzucht), Anoia (Leeghoofd), Truphe (Overdaad), Komos (Dronkemansoptocht) and Negretos Hupnos (Bodemloze Slaap).

De lof der Zotheid
Ergens in dit boek plaagt Zotheid de filosofen en betwijfelt ze hun praktisch nut. Ze bespot de publieke optredens van Socrates en dat die niet voor niets eindigden met het drinken van de gifbeker. Na Socrates is de arme Plato aan de beurt: Lees meer »