De afgelopen week was ik zowel in Brussel als in Wenen. En zijn er verbanden te trekken tussen deze twee steden? Het zijn weer de Habsburgers: nu met de ridderorde van Het Gulden Vlies en de schilder Brueghel.
Van een lezeres kreeg ik een aantal prachtige foto’s van de hop toegestuurd en nu het deze week het toch over bier gaat wilde ik die niemand onthouden.
Over de hop las ik dat het familie is van de hennep. De hennepfamilie heet ook wel cannabaceae en de hop Humulus lupulus. Uit de hop wordt lupuline gewonnen en dat wordt voor bierbrouwen gebruikt. Tot voor kort werd er in Nederland geen hop meer verbouwd maar door een EU-subsidie gebeurt dit weer in Schijndel en Gulpen. Deze hop is gefotografeerd in Eijsden. Maar er was meer …
Nu de herfst alweer nadert wil ik nog even vertellen waar ik allemaal was op vakantie. In het kielzog van die vakantie zullen nog wel de nodige verhalen volgen over wat ik allemaal heb meegemaakt. Het was een omzwerving van twee weken. Eerst twee dagen Frankfurt am Main, toen Heidelberg en daarna naar Schernelz Zwitserland. Daar ben ik met mijn familie een aantal dagen gebleven. Gelezen, gezwommen en gelopen. Totdat we het na een drietal dagen alweer op de heupen kregen en we naar het hoogste treinstation van Europa zijn gegaan. Die op de Jungfraujoch, op 3400 meter hoogte. Lees meer »
In de afgelopen week, de heilige week, was ik in de stad Gent (foto’s uitstapje) en in Amsterdam ben ik naar de Matthäus Passion in het Concertgebouw geweest. In Gent heb ik het Lam Gods van de gebroeders Van Eyck gezien. Ook heb ik me daar valse euromunten van het Vaticaan laten aansmeren en was ik een soort mini-Sint-Pieter in Noord-Brabant. Deze week heb ik uitgezocht wie Johannes de Doper ook alweer was en wie Christoffel. En nu is het dan Stille Zaterdag, de dag na de Goede Vrijdag en de dag voor Pasen en het is een prima dag om wat religeuze verbanden te leggen.
Mijn eerste woning in de stad Amsterdam was in de Trompenburgstraat. Op de vierde verdieping had ik een koninkrijk van enkele vierkante meters. De gelukkigste commensaal van 1988. Deze straat ligt in de Rivierenbuurt maar is in tegenstelling tot Rijnstraat, Lekstraat, Vechtstraat en Waalstraat niet genoemd naar een rivier. De Trompenburgstraat heeft zijn naam te danken aan vlootvoogd Cornelis Tromp die er een buitenverblijf had. Toen ik er kwam wonen stonden er nog aan het eind van de straat nog een aantal vage loodsen en tot voor kort wist ik eigenlijk niet waar deze voor gediend hadden. Het waren fabriekshallen van Spyker. Lees meer »
Onlangs schreef ik over een reisje naar Coo België. Mijn vader stuurde me enkele foto’s. Op de ene rechtsonder zie je mij en mijn broer hangen in de stoeltjeslift van Coo. En op die rechtsboven mijn moeder die op de heenweg bij een sanitaire stop een modderige heuvel was afgegleden. Achter haar zie je ook nog een gele Citroën Dyane, het voertuig waarmee we deze reis ondernamen. Op deze reis moeten we ook nog naar de grotten van Han geweest zijn maar van dit aspect herinner ik me niets meer. De watervallen linksboven herinner ik me vaag en die waren ook in Coo.
Het moet in 1976 of zo geweest zijn dat ik met mijn ouders en broers naar de Ardennen ging. Ik herinner me dit als een groot avontuur en toen ik twee weken geleden van een klooster in Luxemburg op weg naar terug naar Nederland was moest ik er weer aan denken toen we bij Spa in de buurt waren. Ik dacht namelijk dat het in Spa was. Ik herinnerde me een hoge stoeltjeslift die bleef steken toen ik en mijn broers op weg waren naar beneden. We hingen boven een rivier en zagen beneden onze ouders zwaaien. Ze leken duidelijk niet op hun gemak en ik het leek ook wel heel lang geduurd te hebben. Hoe dat ook zij, we hebben in Spa gezocht en de plek niet teruggevonden. Maar later vond ik het op het web. Het bleek in Coo geweest te zijn, vlak bij Stavelot! Lees meer »
-709216.jpg "De kerk van Machelen aan de Leie")
In het artikel over het pikeurtje haalde ik hem nog aan, nu is hij begraven. In Machelen aan de Leie. Onder ruime belangstelling mag je wel zeggen. Dood zijn is niet erg, maar je leeft zo weinig. Samen met een aantal literaire vrienden was ik erbij en het was een mooie begrafenis. We hadden plaats op het oksaal, vlak naast het orgel en het koor. Lees meer »
