Het was weer zover. Elk jaar op de derde donderdag van November komt de Beaujolais Primeur op de markt. Dat is een wijntje uit de streek Bourgondië in Frankrijk. De druiven van het ras Gamay zijn slechts twee maanden ervoor geplukt en worden middels een speciaal procede versnelt omgezet tot wijn. De ene wijndrinker kan wel genieten van deze traditie, de ander vindt de wijn niet beter als alcoholisch druivensap. Feit is wel dat er elk 45 miljoen liter verkocht wordt. Zelf hou ik wel van dit soort marketing. Het geeft een mens houvast in de loop van een chaotisch jaar.

Ik was er nog nooit geweest. De Omval Amsterdam: Ingeklemd tussen weespertrekvaart en Amstel, doorsneden door de ringweg van Amsterdam herbergt dit gebied een uiteenlopend palet aan bestemmingen. Van Lost Boys tot Hells Angels. Op de fiets was dit toch wel een klein avontuur en toen de dag erna de drukkerij van PCM beschoten werd met een mortier was ik op een of andere manier niet verbaasd.

De liefhebber van Belgische bieren zoals ik voelen zich al snel thuis bij Proef aan de Overtoom in Amsterdam. Eenentwintig bieren op tap en ook nog eens heerlijk eten en wijn. Het personeel is enthousiast. Op interesse van mijn kant gaven ze me spontaan een korte rondleiding door hun kelders. Tripel vaten gekoeld op acht graden, de rest op zes graden. Of andersom. Zag er piccobello uit.

Uitgaan en lekker eten. In Osdorp?

Afgelopen week was ik in een restaurant in Osdorp en het heet Opium. Het ligt in Osdorp aan de Sloterplas. Ik heb er alleen wat gedronken. Onder andere een heerlijk abdijbier van de Benedictijner monikken: een Affligem tripel. En er waren meer mensen die daar wel zin in hadden. Helaas ontbraken de bijbehorende glazen.

Waar ik wel gegeten heb en heel lekker gegeten was op Pont 13.

Gisteren samen met vrienden gegeten in restaurant Onassis, aan het IJ in Amsterdam. Mooi ingericht en prima eten. Eerst een smaakvolle amuse, daarna een antipasta: carpaccio alla Cipriani, oftwel een rundercarpaccio met een mayonaise van truffel en Parmaggiano. Dus heel dun gesneden plakjes rauwe ossenhaas. Daarna door naar het secondi: carrè di agnello al forno. Lekker.

Wie heeft het, wie heeft het niet. Sprezzatura, het vermogen het moeilijke makkelijk voor te stellen. De kunst die ontsnapt aan het oog. Een vorm van levenskunst. Ongedwongen in de sociale omgang en op een natuurlijke manier innemend.