Gebruikt Philips nog het oude logo? Het cirkelembleem met de golflijnen en sterren. Op de producten lijkt het verdwenen te zijn maar op het hoofdkantoor in Amsterdam prijkt het metershoog op de gevel. Op de producten van Philips staat de firmanaam alleen met de naam in het kenmerkende lettertype. En terzijde: de familie Philips is verre familie van Karl Marx en de aangetrouwde directeur Frans Otten gaf zijn naam aan een stadion in Amsterdam.

Voor het eerst sinds 1994 was ik terug in Dornach, Zwitserland. Op die plek, dicht bij Basel, heb ik voor het eerst mijn vrouw ontmoet. Op een heuvel ligt een groot betonnen theater. Merkwaardige, ronde vormen. Het gebouw genaamd het Goetheanum is ontworpen door Rudolf Steiner, de stichter van de Antroposofie. En elk jaar wordt daar in het Goetheanum het eerste en tweede deel van Goethe’s Faust opgevoerd.

 Wie was Faust?

In de afgelopen week, de heilige week, was ik in de stad Gent (foto’s uitstapje) en in Amsterdam ben ik naar de Matthäus Passion in het Concertgebouw geweest. In Gent heb ik het Lam Gods van de gebroeders Van Eyck gezien. Ook heb ik me daar valse euromunten van het Vaticaan laten aansmeren en was ik een soort mini-Sint-Pieter in Noord-Brabant. Deze week heb ik uitgezocht wie Johannes de Doper ook alweer was en wie Christoffel. En nu is het dan Stille Zaterdag, de dag na de Goede Vrijdag en de dag voor Pasen en het is een prima dag om wat religeuze verbanden te leggen.

Bestaat typofilie? De liefde voor de letter, de spiegel van een blad? Het woord zal wel niet bestaan maar het gevoel is bekend. Ooit vond ik de kelders van de Universiteit van Amsterdam een genummerd boek van de Nederlandse typograaf Jan van Krimpen en ergens in de tijd moet ik dit boek kwijtgeraakt zijn. Waarschijnlijk heb ik het verpatst in De Slegte. Ik had het opgegeven ooit iets van typografie te begrijpen.

Maar een lettertype bepaalt soms het gezicht van een boek. Ik moet denken aan de ernstige letters van het boek Karakter van Bordewijk, aan Tempel en Kruis van Marsman en aan Vormen van Martinus Nijhoff. De vrolijke en open letters van de boeken van Willem Elsschot met hun lange staarten en hoge stokletters. De smeuïge letters van Terug naar Oegstgeest van Jan Wolkers, in regels over de breedte opgevuld met wit zodat zich mooie blokken tekst vormen. De typograaf Jan Vermeulen gebruikt in dit boek de grootste komma die ik ooit gezien heb. Een megakomma!

Een jaar geleden leek het opsporen en bezoeken van familie van mijn uit Korea geadopteerde vrouw nog ondenkbaar. Maar nu, na het nodige bellen, vertalen en tolken, is het dan zover. We hebben de moeder en de vier zussen gevonden en gaan hun volgende week bezoeken! Nu we naar deze mensen gaan, ergens in de buurt van Seoul, zal ik hier neerschrijven wat ik nou eigenlijk van Korea weet. Ik schreef in deze blog al eerder over het Koreaans alfabet, Jans Janszoon Weltevree en Hendrik Hamel, over het Hangul en het Hanja, Moon Hwa en de naam Sung-Mi Yoo. Wat betekent Korea nu voor mij persoonlijk?

Het is al weer een tijd uit de mode om linkshandigen te verplichten met rechts te schrijven. Laat staan dat we ze uitschelden voor van alles en nog wat of dat we ze links laten liggen. Maar waarom rijdt het verkeer in de meest landen rechts? En wie bepaalde ooit de breedte van het spoor? Dat soort vragen.

Waarom blijven bomen soms in het ene jaar langer groen als in het ander? En waarom besluit een blad op een gegeven moment dat het de hoogste tijd is zich over te geven aan de winter? In een tijd van veranderend klimaat een niet onbelangrijke vraag. Te meer omdat een boom in blad acht keer zo gevoelig is voor storm. Tot ik stuitte op een prima artikel van de KNMI dacht ik dat de val van het blad afhangt van de temperatuur. Maar er is meer.

Zijn er mensen die niet van muziek houden? Muziek is voor mij net zo ongrijpbaar als de liefde, de roem en de macht. Het zegt me niets en het zegt me alles. Ik kan het niet duidelijker maken dan dat. En dat is wel een gebrek als je het wil hebben over een aantal grote zangers. Tom Waits, Bram Vermeulen en Jacques Brel.

Eigenlijk wilde ik het even kort hebben over restaurant Stigter aan de ceintuurbaan in Amsterdam. Ik heb hier afgelopen dinsdag gegeten. Ik heb er wat foto’s gemaakt en die geven een aardig beeld. Ik at er een heerlijk stuk kabeljauw en deze vis is interessanter.

Bij de IKEA (Ingvar Kamprad Elmtaryd Agunnaryd) zagen we hele stapels kreeften en draken. In de vorm van kinderspeelgoed. Een grappig gezicht: