Momenteel lees ik het boek The Lexus and the Olive Tree van Thomas L. Friedman. In het boek wordt de globalisatie van de jaren negentig geanalyseerd. Er is volgens Friedman een strijd tussen de behoefte aan vooruitgang (Lexus) en de behoefte aan traditie en de eigen identiteit (The Olive Tree). En deze strijd speelt zich in de internationale samenleving af en in mensen zelf. Het boek is heel knap geschreven en verklaart voor mij een heel hoop ontwikkelingen in de wereld. En wat heeft dat te maken met het zeldzame trappistenbier en de Europese unie?

De afgelopen week was ik zowel in Brussel als in Wenen. En zijn er verbanden te trekken tussen deze twee steden? Het zijn weer de Habsburgers: nu met de ridderorde van Het Gulden Vlies en de schilder Brueghel.

Vreemd genoeg zei Venetië me niet zoveel. De stad had zijn bloeitijd op een moment de Nederland nog niet eens bestond. Toen ik dus voor enige dagen naar Venetië ging had ik geen idee hoe ik de stad zou beleven maar het was prachtig. De rust van een autovrije stad, het water, de romantische sfeer en het gevoel in een andere tijd terechtgekomen te zijn. Maar ook nu ik dit schrijf zegt Venetië me nog niet zoveel. Ik heb gezocht naar verbanden, naar namen, naar gebeurtenissen. Namen als Marco Polo, Monteverdi, Vivaldi, Titiaan en Casanova. Het is me maar gedeeltelijk gelukt maar dat kan ook komen omdat mijn Grand Tour voltooid is.

Aan het einde van het jaar lees je de voornemens nog eens een keer na. Een ervan stipte ik kort aan op de dertiendag van dit jaar: Chateaubriand. Zijn naam klinkt zo beloftevol als een goede rode wijn. Ik zag een buste van Chateaubriand met afgehakte neus op de Pincio in Rome en ik wilde eens uitzoeken waarom deze naam me interesseerde.

Nu blijkt hij heel mooi aan te sluiten bij een tweetal thema’s die me bezig houden (of zouden moeten bezighouden). De een is romantiek, de ander vlees.

Zwitserland in de herfst. Foto’s van een paar mooie dagen.

De laatste tijd ben ik meer bezig geweest achterom te kijken dan vooruit. En wie achterom kijkt struikelt makkelijk over het heden. De wereld om me heen is in beweging geweest en ik heb even stil gestaan tussen Balthasar Gracián en Bieralmanak. Wel heb ik voorbereidingen getroffen voor vernieuwingen. Het is eigenlijk als de viertakt motor: inlaatslag, compressieslag, arbeidsslag en uitlaatslag. De inlaatslag zuigt de brandstof de cilinder in, het gas wordt samengedrukt in de compressieslag, er volgt een explosie in de arbeidsslag en de uitlaatslag verwijderd het gebruikte gas als rook uit de cilinder. Wat is er allemaal aan de hand?

De afgelopen maanden heb ik behoorlijk wat nieuwe bieren kunnen proeven en na het bezoek aan bierproeverij Het Arendsnest weet ik weer een heleboel meer over de geschiedenis en brouwwijze van het bier. In Heidelberg heb ik bier gedronken van een eigen brouwerij maar een bezoekje aan de brouwerij van Westmalle mislukte helaas.

Waar heb ik de interesse aan Goethe overgehouden? Ik heb geen van zijn boeken ooit uitgelezen, ken hem eigenlijk voornamelijk van de overlevering en als de schrijver van de Werther en Faust. Van de SMS-lange citaten zoals In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister. Maar direct of indirect kom je zijn naam natuurlijk heel vaak tegen. En dus ging ik naar Frankfurt am Main om te zien of Goethe nog leeft.

Nu de herfst alweer nadert wil ik nog even vertellen waar ik allemaal was op vakantie. In het kielzog van die vakantie zullen nog wel de nodige verhalen volgen over wat ik allemaal heb meegemaakt. Het was een omzwerving van twee weken. Eerst twee dagen Frankfurt am Main, toen Heidelberg en daarna naar Schernelz Zwitserland. Daar ben ik met mijn familie een aantal dagen gebleven. Gelezen, gezwommen en gelopen. Totdat we het na een drietal dagen alweer op de heupen kregen en we naar het hoogste treinstation van Europa zijn gegaan. Die op de Jungfraujoch, op 3400 meter hoogte.

Onlangs was ik enige dagen in Berlijn, de oude nieuwe hoofdstad van Duitsland. En ik merkte dat als mensen me vroegen hoe Berlijn was dat ik echt geen antwoord kon verzinnen. Thuisgekomen bleken ook alle foto’s van een verregend Berlijn min of meer mislukt. Het toestel had lamplicht verwacht en zich daar op ingesteld. Alle foto’s waren vrij kleurloos, tot op het grijze af. Zomer 2007.

Maar er moet toch meer te melden zijn over deze stad aan de oevers van de Spree?