Momenteel lees ik het boek The Lexus and the Olive Tree van Thomas L. Friedman. In het boek wordt de globalisatie van de jaren negentig geanalyseerd. Er is volgens Friedman een strijd tussen de behoefte aan vooruitgang (Lexus) en de behoefte aan traditie en de eigen identiteit (The Olive Tree). En deze strijd speelt zich in de internationale samenleving af en in mensen zelf. Het boek is heel knap geschreven en verklaart voor mij een heel hoop ontwikkelingen in de wereld. En wat heeft dat te maken met het zeldzame trappistenbier en de Europese unie?

De laatste tijd ben ik meer bezig geweest achterom te kijken dan vooruit. En wie achterom kijkt struikelt makkelijk over het heden. De wereld om me heen is in beweging geweest en ik heb even stil gestaan tussen Balthasar Gracián en Bieralmanak. Wel heb ik voorbereidingen getroffen voor vernieuwingen. Het is eigenlijk als de viertakt motor: inlaatslag, compressieslag, arbeidsslag en uitlaatslag. De inlaatslag zuigt de brandstof de cilinder in, het gas wordt samengedrukt in de compressieslag, er volgt een explosie in de arbeidsslag en de uitlaatslag verwijderd het gebruikte gas als rook uit de cilinder. Wat is er allemaal aan de hand?

Een bedrijf dat concureert met Boeing maar ook met Bertelsmann? Een Frans staatsbedrijf dat eigenaar is van Quote en Santé? Een bedrijf dat raketten bouwt, de Renault Espace bedacht en een van de leukste woordenboeken uitgeeft? Dat familiebedrijf heet Lagardère, vroeger bekend als Matra.

Gebruikt Philips nog het oude logo? Op de producten lijkt het verdwenen te zijn maar op het hoofdkantoor in Amsterdam prijkt het metershoog. Op de producten van Philips staat de firmanaam in de kenmerkende letters. En terzijde: de familie Philips is verre familie van Karl Marx en de aangetrouwde directeur Frans Otten gaf zijn naam aan een stadion in Amsterdam.

Op zoek naar wat nieuws over Lucebert stuitte ik op een artikel van Nico de Boer uit BN De Stem. De titel luidt: Zonder humor is de dichter verdacht. Ik kan er niet echt een touw aan vastknopen maar het heeft iets te maken met de boekenweek en het thema Lof der Zotheid. Het stuk opent met een zin die als geen ander laat zien wat een anakoloet is: Scherts, satire en ironie’ luidt het thema van de 72ste Boekenweek, onder het motto ‘Lof der Zotheid’. Een wat omslachtige manier van de stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB) om de ‘humor in de letteren’ te promoten in de breedst mogelijke zin. Over omslachtig gesproken.

Het gedeelte over Lucebert bevat gelukkig een citaat van Reve en is dus dragelijk: Voor Lucebert, Hugo Claus en Gerard Reve behoorden ernst en luim, het banale en het verhevene als vanzelfsprekend bij elkaar. Zelden hoor je poëzielezers bulderen om een gedicht dat in de grond getuigt van een diepe ernst, maar Reve heeft nog steeds de lachers op zijn hand: Gevraagd naar zijn opinie over het jongste prachtboek De Avonden, zeide eens de oude schrijver Nescio: ‘Dat boek? Dat is geen boek: dat is een onboek.’ ‘ Toch pakt het je wel aan, Pappie’, wierp zijn vrouw hem tegen.
‘Dat is zo’, gaf hij toe. ‘Net als de cholera.’

Een zin als deze biedt ook een leuk bruggetje voor mij tussen Reve, Lucebert en Nescio. En dan zie ik deze afbeelding met komisch bijschrift:

In een miniscule letter staat daar het volgende onderschrift: In het werk van de schilder Jeroen Boch, een echtgenoot van Erasmus, staat humor en zotheid vaak centraal. Zoals ook in dit schilderij van eind vijftiende eeuw: de hel.

http://www.bndestem.nl/boeken/article1202043.ece

De film werd me aanbevolen als het beste dat ooit is gemaakt op animatie gebied. Een tekenfilm in de derde dimensie. Dat was niet teveel beloofd! Wat een vermakelijke en knap gemaakte film. Spannend, hilarisch en zeker sensationeel.

Nu ik toch op de sentimentele toer ben zal ik ook nog even uitweiden over de disneyfilm over Robin Hood die ik onlangs kocht op DVD. De film was ik helemaal vergeten tot ik bezoek was bij kennissen in Tarente en de kinderen daar een videoband keken van de film in het Italiaans.

Tot voor kort had ik nog nooit van haar gehoord: Carla Bruni. Ik kreeg haar debuutalbum Quelqu’un m’a dit en was wel benieuwd wie deze zangeres was. Ze bleek een voormalig Italiaans supermodel te zijn. Ook was ze de minnares van een aantal beroemde mannen zoals Mick Jagger, Donald Trump, Kevin Costner, Vincent Perez en Eric Clapton. Carla Bruni is ook nog eens een steenrijke erfgenaam van kapitaal verdiend met de productie van autobanden.