Het zou me niet opgevallen zijn. Ik had een muntje van 50 eurocent uit Malta in mijn zak. De reden dat het muntje me opviel was juist door de voorkant. Die was anders dan ik gewend was. Bij nader onderzoek blijken de euromuntjes van na 2006 anders te zijn dan hun voorlopers. Op de eerdere versie staan de lidstaten los, na 2006 zijn er zoveel landen toegetreden dat ze gewoon heel Europa laten zien. Dus staat Noorwegen er opeens ook weer tussen. Kijk zelf maar:

Vreemd genoeg zei Venetië me niet zoveel. De stad had zijn bloeitijd op een moment de Nederland nog niet eens bestond. Toen ik dus voor enige dagen naar Venetië ging had ik geen idee hoe ik de stad zou beleven maar het was prachtig. De rust van een autovrije stad, het water, de romantische sfeer en het gevoel in een andere tijd terechtgekomen te zijn. Maar ook nu ik dit schrijf zegt Venetië me nog niet zoveel. Ik heb gezocht naar verbanden, naar namen, naar gebeurtenissen. Namen als Marco Polo, Monteverdi, Vivaldi, Titiaan en Casanova. Het is me maar gedeeltelijk gelukt maar dat kan ook komen omdat mijn Grand Tour voltooid is.

Aan het einde van het jaar lees je de voornemens nog eens een keer na. Een ervan stipte ik kort aan op de dertiendag van dit jaar: Chateaubriand. Zijn naam klinkt zo beloftevol als een goede rode wijn. Ik zag een buste van Chateaubriand met afgehakte neus op de Pincio in Rome en ik wilde eens uitzoeken waarom deze naam me interesseerde.

Nu blijkt hij heel mooi aan te sluiten bij een tweetal thema’s die me bezig houden (of zouden moeten bezighouden). De een is romantiek, de ander vlees.

Afgelopen maandag heb ik dan voor het eerst van mijn leven een rally gereden. De TomTom filerally. De bedoeling ervan was om met een klassieke auto zoveel mogelijk het drukke fileverkeer van de maandagochtend te vermijden en zo snel mogelijk langs vier stempelposten te rijden. Dus om zes uur waren we al met onze eeuwenoude klassieker aan de start op het circuit van Zandvoort. Rallystickers op de wagen, opwarmen en daarna eerst een rondje over het circuit. Wat voor een klassieke wagen het was?

De laatste weken waren ietwat diffuus en ik ben met mijn blog overgegaan naar een nieuwe hosting aanbieder. Dat heeft gezorgd voor een lang en zwaar kielzog. Heerlijk gegeten bij Presto, beroerd gegeten in De Waag en nog eens terug gegaan naar Restaurant De Vries. Een heerlijk dag doorgebracht in het paviljoen bij het Twiske, pannenkoeken gegeten in het Amsterdamse Bos en nog veel meer. Om het Kielzog wat te verlichten en een aantal van mij thema’s nog eens te belichten heb ik een fotogalerij gemaakt.

Van een lezeres kreeg ik een aantal prachtige foto’s van de hop toegestuurd en nu het deze week het toch over bier gaat wilde ik die niemand onthouden.

Over de hop las ik dat het familie is van de hennep. De hennepfamilie heet ook wel cannabaceae en de hop Humulus lupulus. Uit de hop wordt lupuline gewonnen en dat wordt voor bierbrouwen gebruikt. Tot voor kort werd er in Nederland geen hop meer verbouwd maar door een EU-subsidie gebeurt dit weer in Schijndel en Gulpen. Deze hop is gefotografeerd in Eijsden. Maar er was meer …

Twee weken geleden heb ik gegeten in het opnieuw geopende restaurant De Vries in de Haarlemmerstraat in Amsterdam. Of was het de Haarlemmerdijk of de Haarlemmerweg? Het eten was uitstekend en de inrichting is zeer knap gedaan gezien het geen groot pand is. Je hebt een gevoel van ruimte en luxe. De avondkaart is klein en dat maakt kiezen makkelijk. De bediening was die avond ook in zeer goede handen en ik raakte in gesprek met de gerant (weet niet zo goed een andere naam). Omdat ik overal foto’s van maakte vroeg hij waarvoor dat was. Ik vertelde hem over mijn blog en hij pakte zijn draadloze computer.

De afgelopen maanden heb ik behoorlijk wat nieuwe bieren kunnen proeven en na het bezoek aan bierproeverij Het Arendsnest weet ik weer een heleboel meer over de geschiedenis en brouwwijze van het bier. In Heidelberg heb ik bier gedronken van een eigen brouwerij maar een bezoekje aan de brouwerij van Westmalle mislukte helaas.

Vorig jaar was de herfst veel later en ik schreef op 1 oktober over de naderende herfst. Het verhaaltje ging over kastanjes en langpootmuggen. De langpootmug zag ik vorig jaar bijna niet maar dit jaar had ik meer geluk. Maar niet de langpootmug zelf, het lijdend voorwerp.

Misschien wel een van Volvo’s mooiste: de Volvo 1800 ES. Het is de Estate Sportswagon uit de 1800 serie. Zeg maar een kruising tussen een sportwagen en een station wagon. Ik kreeg toevallig een aantal foto’s opgestuurd en kon het niet laten ze hier te plaatsen. En de enige trivia die ik kan melden over deze wagen is dat Simon Templar in The Saint er zo een reed (een P1800). Een witte met kenteken ST1. En natuurlijk dat de volledig glazen achterkant ook gebruikt werd in de Volvo 480 en de nieuwe Volvo C30.