Zijn er mensen die niet van muziek houden? Muziek is voor mij net zo ongrijpbaar als de liefde, de roem en de macht. Het zegt me niets en het zegt me alles. Ik kan het niet duidelijker maken dan dat. En dat is wel een gebrek als je het wil hebben over een aantal grote zangers. Tom Waits, Bram Vermeulen en Jacques Brel.

Het was weer zover. Elk jaar op de derde donderdag van November komt de Beaujolais Primeur op de markt. Dat is een wijntje uit de streek Bourgondië in Frankrijk. De druiven van het ras Gamay zijn slechts twee maanden ervoor geplukt en worden middels een speciaal procede versnelt omgezet tot wijn. De ene wijndrinker kan wel genieten van deze traditie, de ander vindt de wijn niet beter als alcoholisch druivensap. Feit is wel dat er elk 45 miljoen liter verkocht wordt. Zelf hou ik wel van dit soort marketing. Het geeft een mens houvast in de loop van een chaotisch jaar.

Vraag me niet waarom de moordenaar Joris Fonteijn, een Vlaamse kleermaker die op het slechte pad was geraakt, Zwarte Jan genoemd werd. Wat ik wel weet is dat hij de na zijn terechtstelling in 1656 ter beschikking aan de Amsterdamse chirgurgijns gesteld werd. En dat Rembrandt van Rijn de arme Joris afbeelde op de snijtafel van Jan Deijman.

Mijn eerste woning in de stad Amsterdam was in de Trompenburgstraat. Op de vierde verdieping had ik een koninkrijk van enkele vierkante meters. De gelukkigste commensaal van 1988. Deze straat ligt in de Rivierenbuurt maar is in tegenstelling tot Rijnstraat, Lekstraat, Vechtstraat en Waalstraat niet genoemd naar een rivier. De Trompenburgstraat heeft zijn naam te danken aan vlootvoogd Cornelis Tromp die er een buitenverblijf had. Toen ik er kwam wonen stonden er nog aan het eind van de straat nog een aantal vage loodsen en tot voor kort wist ik eigenlijk niet waar deze voor gediend hadden. Het waren fabriekshallen van Spyker.

Gisteren samen met vrienden gegeten in restaurant Onassis, aan het IJ in Amsterdam. Mooi ingericht en prima eten. Eerst een smaakvolle amuse, daarna een antipasta: carpaccio alla Cipriani, oftwel een rundercarpaccio met een mayonaise van truffel en Parmaggiano. Dus heel dun gesneden plakjes rauwe ossenhaas. Daarna door naar het secondi: carrè di agnello al forno. Lekker.

Desiderus Erasmus voert in zijn essay De lof der Zotheid een zevental bijzondere godinnen op die de vloer aanvegen met de rede. De spreekster is de Zotheid zelve en ze beschikt over aangenaam gezelschap:

Philautia (Eigenliefde), Kolakia (Vleierei), Lethe (Vergetelheid), Misoponia (Laksheid), Hedone (Genotzucht), Anoia (Leeghoofd), Truphe (Overdaad), Komos (Dronkemansoptocht) and Negretos Hupnos (Bodemloze Slaap).

De lof der Zotheid
Ergens in dit boek plaagt Zotheid de filosofen en betwijfelt ze hun praktisch nut. Ze bespot de publieke optredens van Socrates en dat die niet voor niets eindigden met het drinken van de gifbeker. Na Socrates is de arme Plato aan de beurt:

Deze zomer reden we door Frankrijk op weg naar Zwitserland. De eerste nacht waren we in Metz. Daarna zijn we naar het dorpje Chablis gegaan want daar komt de beroemde witte wijn vandaan. En ik wilde graag een foto hebben van mezelf aan de rand van het dorp. Dat ging allemaal prima en het was leuk om er te zijn.

Deze Griekse fabeldichter Aespous lijkt in Nederland bijna niet meer in druk. Met wat moeite heb ik een Engelse versie gevonden. Deze Aesopus schijnt een gebochelde slaaf geweest te zijn die later als rondreizend verteller zijn brood verdiende. Veel weten we niet over hem maar de schilder Diego Velazquez liet zich niet beperken door de feiten en schilderde Aesopus.