Onlangs was ik enige dagen in Berlijn, de oude nieuwe hoofdstad van Duitsland. En ik merkte dat als mensen me vroegen hoe Berlijn was dat ik echt geen antwoord kon verzinnen. Thuisgekomen bleken ook alle foto’s van een verregend Berlijn min of meer mislukt. Het toestel had lamplicht verwacht en zich daar op ingesteld. Alle foto’s waren vrij kleurloos, tot op het grijze af. Zomer 2007.

Maar er moet toch meer te melden zijn over deze stad aan de oevers van de Spree?

Vorig jaar schreef ik al een item met de grappige bedoelde schrijffout: Aalbes, het saaiste besje van ze allemaal. Hier zie je de oogst van 2007 met een heel kleine en vreemde kostganger: de Escargot.

Nog altijd speel ik met de idee om een voettocht naar Santiago te ondernemen. Ik heb nu De Vijfde Berg gelezen van Paulo Coelho en dat zette me weer aan het denken. Hieronder heb ik een aantal fragmenten van mezelf en andere mensen opgenomen die gaan over vernieuwing, intuïtie, zingeving, motivatie en inspiratie. Eigenlijk had ik ook nog de begrippen introvertie en extrovertie erbij willen halen maar het onderstaande is ook wel even genoeg. Het is ruw materiaal wat ik het komende jaar zal gaan bewerken. Door het hier in deze blog te publiceren verplicht ik mezelf hier min of meer toe.

Laatst was Erwin Kroll het onderwerp van milde spot in De zomer draait door. In de TV Draait Door was een fragment van het journaal waar de weerman sprak over wolken met zichtbare zonnestralen en hij deze beschreef als jakobsladders waar emmers vanaf kwamen. Dat moesten natuurlijk engelen zijn maar toch wel grappig. Hij refereerde aan het visioen van de aartsvader Jakob die in Genesis beschreven staat. Ik kende deze stralen echter alleen maar onder de naam Crepusculaire Stralen. En wat heeft dit te maken met de Dominicanen en klaprozen?

Zaterdag was ik in Zaltbommel en we hebben de gelegenheid aangegrepen om eens naar Woudrichem te gaan in het Land van Heusden en Altena. Ik had echt geen idee waar dit zou liggen en ik was dus aangenaamd verrast toen aan de overkant van de rivier Slot Loevestein bleek te liggen.

Gebruikt Philips nog het oude logo? Het cirkelembleem met de golflijnen en sterren. Op de producten lijkt het verdwenen te zijn maar op het hoofdkantoor in Amsterdam prijkt het metershoog op de gevel. Op de producten van Philips staat de firmanaam alleen met de naam in het kenmerkende lettertype. En terzijde: de familie Philips is verre familie van Karl Marx en de aangetrouwde directeur Frans Otten gaf zijn naam aan een stadion in Amsterdam.

Laatst zag op een wandeling een adembenemend spektakel. Duizenden rupsen die meerdere bomen volkomen kaalgevreten hadden en ingepakt in een spinsel. Dit blijkt het kunstzinnige werk van de spinselmot te zijn. Het is een jaarlijks terugkerend verschijnsel waar vooral bepaalde bomen last van hebben. De motten deden me ook afvragen wat het verschil is tussen een mot en een vlinder.

Voor het eerst sinds 1994 was ik terug in Dornach, Zwitserland. Op die plek, dicht bij Basel, heb ik voor het eerst mijn vrouw ontmoet. Op een heuvel ligt een groot betonnen theater. Merkwaardige, ronde vormen. Het gebouw genaamd het Goetheanum is ontworpen door Rudolf Steiner, de stichter van de Antroposofie. En elk jaar wordt daar in het Goetheanum het eerste en tweede deel van Goethe’s Faust opgevoerd.

 Wie was Faust?

In een ver verleden heb ik me bezig gehouden met de politieke wetenschappen en een belangrijk gegeven was altijd de scheiding van de machten binnen een staat. De Trias Politica. Dat is een politiek systeem dat bedacht werd door de verlichte Fransman Charles Montesquieu. Ik stuitte weer op de leer van de Trias Politica toen ik probeerde uit te zoeken wat nou eigenlijk het verschil is tussen de Raad van State en de Hoge Raad. Deze raden hebben een grote naam maar wie of wat beraden ze nu eigenlijk?

Op zoek naar wat nieuws over Lucebert stuitte ik op een artikel van Nico de Boer uit BN De Stem. De titel luidt: Zonder humor is de dichter verdacht. Ik kan er niet echt een touw aan vastknopen maar het heeft iets te maken met de boekenweek en het thema Lof der Zotheid. Het stuk opent met een zin die als geen ander laat zien wat een anakoloet is: Scherts, satire en ironie’ luidt het thema van de 72ste Boekenweek, onder het motto ‘Lof der Zotheid’. Een wat omslachtige manier van de stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek (CPNB) om de ‘humor in de letteren’ te promoten in de breedst mogelijke zin. Over omslachtig gesproken.

Het gedeelte over Lucebert bevat gelukkig een citaat van Reve en is dus dragelijk: Voor Lucebert, Hugo Claus en Gerard Reve behoorden ernst en luim, het banale en het verhevene als vanzelfsprekend bij elkaar. Zelden hoor je poëzielezers bulderen om een gedicht dat in de grond getuigt van een diepe ernst, maar Reve heeft nog steeds de lachers op zijn hand: Gevraagd naar zijn opinie over het jongste prachtboek De Avonden, zeide eens de oude schrijver Nescio: ‘Dat boek? Dat is geen boek: dat is een onboek.’ ‘ Toch pakt het je wel aan, Pappie’, wierp zijn vrouw hem tegen.
‘Dat is zo’, gaf hij toe. ‘Net als de cholera.’

Een zin als deze biedt ook een leuk bruggetje voor mij tussen Reve, Lucebert en Nescio. En dan zie ik deze afbeelding met komisch bijschrift:

In een miniscule letter staat daar het volgende onderschrift: In het werk van de schilder Jeroen Boch, een echtgenoot van Erasmus, staat humor en zotheid vaak centraal. Zoals ook in dit schilderij van eind vijftiende eeuw: de hel.

http://www.bndestem.nl/boeken/article1202043.ece