Het zou me niet opgevallen zijn. Ik had een muntje van 50 eurocent uit Malta in mijn zak. De reden dat het muntje me opviel was juist door de voorkant. Die was anders dan ik gewend was. Bij nader onderzoek blijken de euromuntjes van na 2006 anders te zijn dan hun voorlopers. Op de eerdere versie staan de lidstaten los, na 2006 zijn er zoveel landen toegetreden dat ze gewoon heel Europa laten zien. Dus staat Noorwegen er opeens ook weer tussen. Kijk zelf maar:

Momenteel lees ik het boek The Lexus and the Olive Tree van Thomas L. Friedman. In het boek wordt de globalisatie van de jaren negentig geanalyseerd. Er is volgens Friedman een strijd tussen de behoefte aan vooruitgang (Lexus) en de behoefte aan traditie en de eigen identiteit (The Olive Tree). En deze strijd speelt zich in de internationale samenleving af en in mensen zelf. Het boek is heel knap geschreven en verklaart voor mij een heel hoop ontwikkelingen in de wereld. En wat heeft dat te maken met het zeldzame trappistenbier en de Europese unie?

De afgelopen week was ik zowel in Brussel als in Wenen. En zijn er verbanden te trekken tussen deze twee steden? Het zijn weer de Habsburgers: nu met de ridderorde van Het Gulden Vlies en de schilder Brueghel.

Vandaag las ik op CNN.com over een door ricine vergiftigde man in een motel in Las Vegas. Dit voorval voerde me naar de Griekse oudheid, grasmaaiers, de wonderboon, het sterrenbeeld Tweelingen, Nivea, de bever, ralleyrijden en naar het Gulden Vlies. Een verrassende tocht!

Vreemd genoeg zei Venetië me niet zoveel. De stad had zijn bloeitijd op een moment de Nederland nog niet eens bestond. Toen ik dus voor enige dagen naar Venetië ging had ik geen idee hoe ik de stad zou beleven maar het was prachtig. De rust van een autovrije stad, het water, de romantische sfeer en het gevoel in een andere tijd terechtgekomen te zijn. Maar ook nu ik dit schrijf zegt Venetië me nog niet zoveel. Ik heb gezocht naar verbanden, naar namen, naar gebeurtenissen. Namen als Marco Polo, Monteverdi, Vivaldi, Titiaan en Casanova. Het is me maar gedeeltelijk gelukt maar dat kan ook komen omdat mijn Grand Tour voltooid is.

Aan het einde van het jaar lees je de voornemens nog eens een keer na. Een ervan stipte ik kort aan op de dertiendag van dit jaar: Chateaubriand. Zijn naam klinkt zo beloftevol als een goede rode wijn. Ik zag een buste van Chateaubriand met afgehakte neus op de Pincio in Rome en ik wilde eens uitzoeken waarom deze naam me interesseerde.

Nu blijkt hij heel mooi aan te sluiten bij een tweetal thema’s die me bezig houden (of zouden moeten bezighouden). De een is romantiek, de ander vlees.

Een bedrijf dat concureert met Boeing maar ook met Bertelsmann? Een Frans staatsbedrijf dat eigenaar is van Quote en Santé? Een bedrijf dat raketten bouwt, de Renault Espace bedacht en een van de leukste woordenboeken uitgeeft? Dat familiebedrijf heet Lagardère, vroeger bekend als Matra.

Waar heb ik de interesse aan Goethe overgehouden? Ik heb geen van zijn boeken ooit uitgelezen, ken hem eigenlijk voornamelijk van de overlevering en als de schrijver van de Werther en Faust. Van de SMS-lange citaten zoals In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister. Maar direct of indirect kom je zijn naam natuurlijk heel vaak tegen. En dus ging ik naar Frankfurt am Main om te zien of Goethe nog leeft.

Tot voor heel kort hadden die twee helemaal niets met elkaar te maken. Jacques Brel, de beste chansonier aller tijden en een bank die de Davis cup en de Franse open tenniskampioenschappen sponsort. Maar wat hebben deze twee dan wel gemeen?

Onlangs was ik enige dagen in Berlijn, de oude nieuwe hoofdstad van Duitsland. En ik merkte dat als mensen me vroegen hoe Berlijn was dat ik echt geen antwoord kon verzinnen. Thuisgekomen bleken ook alle foto’s van een verregend Berlijn min of meer mislukt. Het toestel had lamplicht verwacht en zich daar op ingesteld. Alle foto’s waren vrij kleurloos, tot op het grijze af. Zomer 2007.

Maar er moet toch meer te melden zijn over deze stad aan de oevers van de Spree?