Vorig jaar schreef ik al een item met de grappige bedoelde schrijffout: Aalbes, het saaiste besje van ze allemaal. Hier zie je de oogst van 2007 met een heel kleine en vreemde kostganger: de Escargot.

Foto’s van de reis naar Zuid-Korea. Straten, mensen, etenswaar en andere opmerkelijke zaken uit dit merkwaardige land. We hebben een prachtige tijd gehad met bezoeken aan Seoul, Inchon en Pusan. De afmetingen van de metropool Seoul met zijn 22 miljoen inwoners zijn indrukwekkend en zal wel in niets te vergelijken zijn wat Hendrik Hamel en Jans Janszoon Weltevree er 400 jaar geleden gezien hebben. Of het moet het paleis Gyeongbokgung geweest zijn. Ik denk dat Korea ook in geen enkel opzicht meer lijkt op wat Nederlandse VN-militairen er in 1953 achterlieten. Een door verschroeide aarde gekenmerkte oorlog had het land aan de rand van de totale vernietiging gebracht. En ik denk dat het land ook geen enkel opzicht meer te vergelijken is met het land waaruit mijn vrouw in 1975 geadopteerd werd. Wij troffen een modern, dynamisch en rijk land aan.

Foto’s Zuid-Korea

Altijd een lekkere binnenkomer, de levenselixer. Klinkt spannend en heeft een grote belofte. Ik geloof dat ik bij de televisiereklame voor Happy Pomegranate deze term ook hoorde vallen, levenselixer. Het is een term ontleend aan de alchemisten die dachten dat je de onsterfelijkheid kon bereiken door een drank uit vloeibaar goud te bereiden. Daarna is het woord overgegaan op elke drank waarmee men het leven zou kunnen verlengen. Elixer duidt op de Steen der Wijzen, een voorwerp waarmee je onedele metalen zou kunnen veranderen in goud en deze Steen der Wijzen geeft de eigenaar ook onsterfelijkheid. Dus drink vooral veel Happy Pomegranate, want dat zit boordevol granaatappelsap (tot wel 25%), en je wordt onsterfelijk. Weg met rode wijn en groene thee! Maar hoe eet je een granaatappel?

Het begon met een flesje Italiaanse rode wijn die een vriend van me meebracht. En het voerde me verder naar de Italiaanse renaissance, de Jezuïeten en de tachtigjarige oorlog.

De Farnesi en rode wijn
De fles had een prachtig en statig etiket. Op dit etiket groot het woord Farnese en de aanduiding Montepulciano d’Abruzzo. Wijn uit Toscane en niet van de chianti-druif was de uitkomst van het gesprek dat we over de wijn hadden. Hij smaakte me zo goed dat ik er iets meer van wilde weten. Nu dacht ik al te weten dat Chianti een wijnstreek in de buurt van Florence is maar ik wist niet dat Montepulciano een stadje in Toscane is.

Ik was er nog nooit geweest. De Omval Amsterdam: Ingeklemd tussen weespertrekvaart en Amstel, doorsneden door de ringweg van Amsterdam herbergt dit gebied een uiteenlopend palet aan bestemmingen. Van Lost Boys tot Hells Angels. Op de fiets was dit toch wel een klein avontuur en toen de dag erna de drukkerij van PCM beschoten werd met een mortier was ik op een of andere manier niet verbaasd.

De herfst is laat maar je voelt hem nu toch echt naderen. Voor mij zijn kastanjes en langpootmuggen kenmerkend voor deze periode maar ik wacht al een week tevergeefs op een langpootmug die het huis invliegt en zich laat fotograferen. Dus niet. Dan maar een paar foto’s van mooie kastanjes voordat het alweer te laat is.

Martini Vermouth, iedereen kent het, niemand lijkt het te drinken. Martini Bianco, Martini Rossi en Martini Dry. Mooie flessen, mooie reklame’s, mode en autoraces. Martini & Rossi lijkt een levensstijl. En op mijn vakantie in Italië deed ik de thuisstad van dit merk aan: Turijn. Ook daar de mooiste reklame’s. In het vakantiehuis een prachtige geëmailleerd reklamebord. In de supermarkt kocht ik enkele flessen voor vrienden en familie thuis en met het idee om uit te zoeken wat Martini en Vermouth nu eigenlijk is.

Eigenlijk wilde ik al een tijdje schrijven over de Habsburger Keizer Karel de vijfde. Geboren in 1500 te Brugge en vorst over onder andere het Bourgondische rijk waar het huidige gebied van Nederland deel van uitmaakt. Later ook koning van Spanje en keizer van het Heilige Roomse Rijk. Hij was de zoon van Filips de Schone en Johanna de Waanzinnige. Pittige combinatie! Zelf heb ik hem lang verward met Keizer Karel de Grote alhoewel die toch 700 jaar vroeger leefde.

Ik ben nooit dol geweest op het eten van zeebewoners maar vooral de kreeften en krabben zijn mij zo vreemd dat ik ze eigenlijk altijd op een hoop heb gegooid. Samen met de garnaal. Maar ik wil me er toch wel even, uit nieuwsgierigheid en precisie, in verdiepen. Een krab behoort tot de kreeftachtigen en is wat ronder en platter. De krab onderscheid zich van de kreeft doordat hij zijwaarts loopt in plaats van vooruit (is me verteld). Ook heeft hij geen ogen in zijn kop maar staan ze op stokjes die aan zijn hoofd vastzitten. De krab is voor eters bekend als krabsalade. De kreeft is het dier dat je soms in visrestaurants ziet in een bak met water. Ze worden levend gehouden zodat ze vers gegeten kunnen worden en als je ze kookt worden ze rood.

(onmogelijke titel)

Een lekker bakje koffie is een onderwerp waar menig Nederlander het nodige over weet te vertellen. De een zweert bij filterkoffie, de ander bij espresso. Zelf zet ik mijn koffie thuis met een percolator. Het woord percolator kende ik tot deze week niet, ik kwam het toevallig tegen in het nieuwe boek van Nicci French. De percolator is een klein kannetje. Hiernaast zie je deze kannetjes. Ik heb mijn percolators ooit in een Italiaanse supermarkt gekocht en de kleine is voor twee kopjes en de grote voor zes kopjes. Het gebruik is eenvoudig. Je doet water in de onderste helft en koffie in een reservoir. Dan draai je hem dicht en brengt het aan de kook. Het water wordt door de koffie geperst en klaar is kees.