Momenteel lees ik het boek The Lexus and the Olive Tree van Thomas L. Friedman. In het boek wordt de globalisatie van de jaren negentig geanalyseerd. Er is volgens Friedman een strijd tussen de behoefte aan vooruitgang (Lexus) en de behoefte aan traditie en de eigen identiteit (The Olive Tree). En deze strijd speelt zich in de internationale samenleving af en in mensen zelf. Het boek is heel knap geschreven en verklaart voor mij een heel hoop ontwikkelingen in de wereld. En wat heeft dat te maken met het zeldzame trappistenbier en de Europese unie?

Aan het einde van het jaar lees je de voornemens nog eens een keer na. Een ervan stipte ik kort aan op de dertiendag van dit jaar: Chateaubriand. Zijn naam klinkt zo beloftevol als een goede rode wijn. Ik zag een buste van Chateaubriand met afgehakte neus op de Pincio in Rome en ik wilde eens uitzoeken waarom deze naam me interesseerde.

Nu blijkt hij heel mooi aan te sluiten bij een tweetal thema’s die me bezig houden (of zouden moeten bezighouden). De een is romantiek, de ander vlees.

De eerste week zonder dat Jan Wolkers leefde heb ik mijn heil gezocht in het Katholieke klooster de Achelse kluis en in de Engelse Hervormde Kerk. En natuurlijk leefde Jan toch ook gewoon.

De laatste tijd ben ik meer bezig geweest achterom te kijken dan vooruit. En wie achterom kijkt struikelt makkelijk over het heden. De wereld om me heen is in beweging geweest en ik heb even stil gestaan tussen Balthasar Gracián en Bieralmanak. Wel heb ik voorbereidingen getroffen voor vernieuwingen. Het is eigenlijk als de viertakt motor: inlaatslag, compressieslag, arbeidsslag en uitlaatslag. De inlaatslag zuigt de brandstof de cilinder in, het gas wordt samengedrukt in de compressieslag, er volgt een explosie in de arbeidsslag en de uitlaatslag verwijderd het gebruikte gas als rook uit de cilinder. Wat is er allemaal aan de hand?

De laatste weken waren ietwat diffuus en ik ben met mijn blog overgegaan naar een nieuwe hosting aanbieder. Dat heeft gezorgd voor een lang en zwaar kielzog. Heerlijk gegeten bij Presto, beroerd gegeten in De Waag en nog eens terug gegaan naar Restaurant De Vries. Een heerlijk dag doorgebracht in het paviljoen bij het Twiske, pannenkoeken gegeten in het Amsterdamse Bos en nog veel meer. Om het Kielzog wat te verlichten en een aantal van mij thema’s nog eens te belichten heb ik een fotogalerij gemaakt.

Van een lezeres kreeg ik een aantal prachtige foto’s van de hop toegestuurd en nu het deze week het toch over bier gaat wilde ik die niemand onthouden.

Over de hop las ik dat het familie is van de hennep. De hennepfamilie heet ook wel cannabaceae en de hop Humulus lupulus. Uit de hop wordt lupuline gewonnen en dat wordt voor bierbrouwen gebruikt. Tot voor kort werd er in Nederland geen hop meer verbouwd maar door een EU-subsidie gebeurt dit weer in Schijndel en Gulpen. Deze hop is gefotografeerd in Eijsden. Maar er was meer …

Twee weken geleden heb ik gegeten in het opnieuw geopende restaurant De Vries in de Haarlemmerstraat in Amsterdam. Of was het de Haarlemmerdijk of de Haarlemmerweg? Het eten was uitstekend en de inrichting is zeer knap gedaan gezien het geen groot pand is. Je hebt een gevoel van ruimte en luxe. De avondkaart is klein en dat maakt kiezen makkelijk. De bediening was die avond ook in zeer goede handen en ik raakte in gesprek met de gerant (weet niet zo goed een andere naam). Omdat ik overal foto’s van maakte vroeg hij waarvoor dat was. Ik vertelde hem over mijn blog en hij pakte zijn draadloze computer.

De afgelopen maanden heb ik behoorlijk wat nieuwe bieren kunnen proeven en na het bezoek aan bierproeverij Het Arendsnest weet ik weer een heleboel meer over de geschiedenis en brouwwijze van het bier. In Heidelberg heb ik bier gedronken van een eigen brouwerij maar een bezoekje aan de brouwerij van Westmalle mislukte helaas.

Naast al het gebarbecue ben ik de laatste weken ook in een aantal Amsterdamse gelegenheden geweest die de moeite waard waren. Daarvan is café Amsterdam wellicht de minst bijzondere. De locactie is heel bijzonder maar de bediening langzaam en onpersoonlijk. Jammer. De Tuin, De Goudfazant, Vertigo, De Vrije Vork en Het Arendsnest hadden echter veel meer te bieden.

Vorig jaar schreef ik al een item met de grappige bedoelde schrijffout: Aalbes, het saaiste besje van ze allemaal. Hier zie je de oogst van 2007 met een heel kleine en vreemde kostganger: de Escargot.