Afgelopen maandag heb ik dan voor het eerst van mijn leven een rally gereden. De TomTom filerally. De bedoeling ervan was om met een klassieke auto zoveel mogelijk het drukke fileverkeer van de maandagochtend te vermijden en zo snel mogelijk langs vier stempelposten te rijden. Dus om zes uur waren we al met onze eeuwenoude klassieker aan de start op het circuit van Zandvoort. Rallystickers op de wagen, opwarmen en daarna eerst een rondje over het circuit. Wat voor een klassieke wagen het was?

De laatste weken waren ietwat diffuus en ik ben met mijn blog overgegaan naar een nieuwe hosting aanbieder. Dat heeft gezorgd voor een lang en zwaar kielzog. Heerlijk gegeten bij Presto, beroerd gegeten in De Waag en nog eens terug gegaan naar Restaurant De Vries. Een heerlijk dag doorgebracht in het paviljoen bij het Twiske, pannenkoeken gegeten in het Amsterdamse Bos en nog veel meer. Om het Kielzog wat te verlichten en een aantal van mij thema’s nog eens te belichten heb ik een fotogalerij gemaakt.

Een bedrijf dat concureert met Boeing maar ook met Bertelsmann? Een Frans staatsbedrijf dat eigenaar is van Quote en Santé? Een bedrijf dat raketten bouwt, de Renault Espace bedacht en een van de leukste woordenboeken uitgeeft? Dat familiebedrijf heet Lagardère, vroeger bekend als Matra.

Misschien wel een van Volvo’s mooiste: de Volvo 1800 ES. Het is de Estate Sportswagon uit de 1800 serie. Zeg maar een kruising tussen een sportwagen en een station wagon. Ik kreeg toevallig een aantal foto’s opgestuurd en kon het niet laten ze hier te plaatsen. En de enige trivia die ik kan melden over deze wagen is dat Simon Templar in The Saint er zo een reed (een P1800). Een witte met kenteken ST1. En natuurlijk dat de volledig glazen achterkant ook gebruikt werd in de Volvo 480 en de nieuwe Volvo C30.

Tot voor heel kort hadden die twee helemaal niets met elkaar te maken. Jacques Brel, de beste chansonier aller tijden en een bank die de Davis cup en de Franse open tenniskampioenschappen sponsort. Maar wat hebben deze twee dan wel gemeen?

Afgelopen donderdag was ik in de voormalige directiekamer van Philips in de Rembrandttoren. Helaas was het was heiig maar het zicht was toch wel heel indrukwekkend. Wat me opviel aan de toren was dat de Film Off-screen er niet opgenomen is en het wat troosteloze classicisme ervan. Het is ook van binnen een kleurloos en grijs gebouw maar het uitzicht is fenominaal. Een van de aanwezige sprekers was Jort Kelder, een fascinerende man, die in de Board Room niet alleen even Cor Boonstra en Bram Moszkowicz ter sprake bracht maar ook even summier aanstipte dat de Rembrandttoren in het bezit is van de schoonvader van Willem Holleeder.

Toen het mijn ouders steeds meer voor de wind ging was een lelijke eend eigenlijk niet goed genoeg meer en kwam er eindelijk luxe en status op de oprit: een Citroën Dyane. Genoemd naar de godin van de jacht lijkt deze auto in de verste verte niet meer op de lelijke eend. Geïntegreerde koplampen, luxe dashboard, chromen wieldoppen, stijlvolle klinken, schuiframen en meer. En de auto heeft een vijfde deur.

Een tijd geleden schreef ik over Sint-Joris. Deze drakendoder is de beschermheilige van onder andere Engeland, Catalonië, de scouting en de kruisvaarders. Zijn vlag zag ik herkende ik opeens toen ik in de Alfa Romeo van mijn broer stapte. Een witte vlag met een rood kruis. Ik vond er dit over:

De grote trek naar het Zonnige Zuiden is weer begonnen en als je met de auto naar Italië wil moet je ergens de Alpen over. Normaal rijden de meeste mensen met een routeplan en maken ze zich nergens zorgen over. Door de perikelen rond de Gotthard-tunnel werd het opeens een actuele vraag: welke wegen leiden naar Italië?

Afgelopen weekeinde was ik in Breda met vrienden. In de schuur van de ouderlijke woning van een van hen vonden we een Lelijke Eend! De auto van mijn jeugd, een brok sentiment op wielen. Mijn vriend was zo grootmoedig om de auto, die overigens van zijn moeder is, niet alleen uit de schuur te rijden maar mij ook nog een ritje te gunnen. Na een korte opfriscursus schakelen zijn we uiteindelijk een eind gaan rijden en mijn dochter heeft het allemaal vastgelegd. De rit hieronder duurt maar liefst vier minuten maar het geeft een goed idee hoe de wagen voelt en klinkt: