Momenteel lees ik het boek The Lexus and the Olive Tree van Thomas L. Friedman. In het boek wordt de globalisatie van de jaren negentig geanalyseerd. Er is volgens Friedman een strijd tussen de behoefte aan vooruitgang (Lexus) en de behoefte aan traditie en de eigen identiteit (The Olive Tree). En deze strijd speelt zich in de internationale samenleving af en in mensen zelf. Het boek is heel knap geschreven en verklaart voor mij een heel hoop ontwikkelingen in de wereld. En wat heeft dat te maken met het zeldzame trappistenbier en de Europese unie?

Brussel, de wereldstad
In Brussel vond ik de strijd tussen het eigene, het bekende en de mondiale vooruitgang ook heel mooi aanwezig. En de verschuiving van de relatief rigide bipolaire wereld naar de complexe en competitieve wereld van nu begon met de val van de muur in 1989. En laat nu net een deel van die muur bij het Europees Parlement in Brussel staan. Als een symbool:

De Europese Unie als een soort van Lexus
Het verenigde Europa staat voor velen als een bedreiging van de eigen identiteit. Voor heel veel anderen staat het vooruitgang, vrede en economische voorspoed. Na het lezen van het boek van Friedman ben ik er positiever tegenover de Europese Unie gaan staan. De Nederlandse regering heeft steeds minder te zeggen, die dagen zijn voorbij. Wij zijn geen land meer maar een regio en deze regio vraagt nog steeds om sterk beleid op het gebied van kennis, onderwijs en infrastructuur. De regering heeft dus minder te zeggen maar is zeker niet minder belangrijk.

De biertempel
De olijfboom staat bij Friedman dus voor het bekende, het eigene. Het is wat ons wortelt, wat ons vormt. Het is onze band met anderen: een land, volk, familie of een huis. Ze zijn belangrijk maar als ze overdreven worden leiden ze tot uitsluiting van anderen. In Brussel vond ik een tempel, een biertempel. In deze winkel hadden ze echt alles op het gebied van Belgisch bier. Bieren, boeken, glazen. De vrouw, die ik voor de eigenaar hou, was zeer enthousiast en ik moest lachen toen ze een Duitse klant wees op het feit dat er een boek is met 542 Belgische bieren en dat dat boek niet eens compleet is. Ze was trots op de Belgische bieren.

Westvleteren, het zevende trappistenbier

Ik had al het een en ander uitgezocht en bijna beschaamd wilde ik weten of ze wellicht bier uit Westvleteren hadden. Dit is een van de zeven officieële Trappistenbieren en bijna niet te krijgen. Het wordt alleen verkocht in café In de Vrede en op zaterdag aan het klooster. Toen het bier in 2005 op internet uitgeroepen werd tot het beste bier van de wereld ontstond er een run op het bier. De monniken wisten waarschijnlijk niet wat hun overkwam en ze moesten nieuwe regels instellen. Bier mocht nu alleen nog in beperkte hoeveelheid worden opgehaald (drie kratten) en de klant moet van te voren zijn nummerbord telefonisch doorgeven. Maar het zou niet de biertempel heten als ze geen bier uit Westvleteren hadden! Ik kon wel juichen en heb drie flesje gekocht voor een prijs waar je normaal een aantal kratjes Heineken van koopt:

Kiezen tussen wortels of vooruitgang
Westvleteren of de Europese Unie? Ik zou niet kunnen kiezen. Bijna net zo moeilijk als kiezen tussen Duvel of Pellegrino, of tussen een Duvel drinken in café Wenen of het luisteren naar de Matthäus Passion:

De reklame voor Dom Bénédictine - een geschenk uit de hemel - fotografeerde ik in het Concertgebouw voor aanvang van de Passie.