Vorig jaar was de herfst veel later en ik schreef op 1 oktober over de naderende herfst. Het verhaaltje ging over kastanjes en langpootmuggen. De langpootmug zag ik vorig jaar bijna niet maar dit jaar had ik meer geluk. Maar niet de langpootmug zelf, het lijdend voorwerp.

De langpootmug noemden wij vroeger hooiwagen. Dat is natuurlijk heel verkeerd maar we waren jong en leefden heel diep in de provincie. En nu weet ik dus beter. Ik heb het beestje opgezocht in de Wikipedia en daar stond zoeen kolderiek verhaal in. Deze langpootmug wordt gewoon neergesabeld. De arcering is van mij om mijn punt kracht bij te zetten:

Het achterlijf is lang en rond en duidelijk gesegmenteerd. Zoals alle tweevleugeligen, waartoe de vliegen en muggen behoren, zijn de achtervleugels veranderd in knots-vormige haltertjes. De twee vliegvleugels staan bij een aantal soorten gespreid, waardoor de halters duidelijk zichtbaar zijn. Er zijn echter ook soorten, zoals de tijgerlangpootmug, die de vleugels op de rug vouwen. Langpootmuggen zijn slechte vliegers en zijn ondanks hun zeer onregelmatige, op- en neergaande vlucht makkelijk te vangen.
Langpootmuggen kunnen de zeer lange poten makkelijk af laten breken als deze worden vastgepakt. Omdat een langpootmug met poten en vleugels niet meer vervelt, groeien deze nooit meer aan, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de poten van krabben of spinnen, die hun hele leven blijven vervellen.

Langpootmuggen zijn door hun sprieterige voorkomen al niet erg aaibaar, maar veel exemplaren dragen zowel aan de voor- als aan de achterzijde een stekelachtig uitsteeksel. In het laatste geval gaat het om een vrouwtje, deze heeft een legbuis om de eitjes af te zetten in de grond. Dit is dus geen angel en ze kan er niet mee steken. Ook hebben langpootmuggen meestal een verlengd deel van de kop, dat enigszins op een steeksnuit lijkt. Bijten of prikken is echter onmogelijk en veel soorten hebben bovendien gereduceerde monddelen en kunnen niet eens eten. Vrouwtjes zijn naast de legboor te herkennen aan het gezwollen achterlijf, waarin de eitjes zitten.

Hoe het ook zij met deze stumper vanochtend was er dan een! Aangezien we net de verjaardag van mijn dochter hadden gevierd lag de camera bij de hand en ben ik naar buiten gegaan voor een foto. Net toen ik wilde afdrukken vloog de hooiwagen weg en belandde blijkbaar in een spinneweb. Dat is dan wel handig alleen bij de bevrijdingsactie vloog er een pootje af. De langppootmug vloog weg met zijn overgebleven vijf poten. Even vroeg ik me nog af wat het beest met poten moet wat je ziet hem eigenlijk toch nooit lopen.

Over verjaardag gesproken. Hoe blij maak je een kind met een hippe Nokia:

Daarna was de batterij van het fototoestel op. Over batterijen en telefoontoestellen later meer …