Reacties op: Geen dag om op te staan

Door: Tom Waits Library

Tom Waits Library — Tue, 13 Feb 2007 22:06:57 +0000

Meer weten over de teksten van Tom Waits. De songteksten van Tom Waits met uitleg vind je hier:

http://www.tomwaitslibrary.com/index.htm

Door: hay_1969

hay_1969 — Fri, 12 Jan 2007 13:18:55 +0000

Noorderlicht fotogalerie:

“Café Lehmitz was gevestigd op een steenworp van de Reeperbahn in Hamburg. Matrozen en stokers zaten er, afkomstig uit alle windstreken. Kooplui, dokwerkers en taxichauffeurs. Hoeren, strippers en pooiers; dichters, criminelen en andere nachtbrakers. Eén ding hadden ze gemeen: ze werden met de nek aangekeken door de ‘respectabele burgers’.
Petersen raakte er eind jaren zestig verzeild en zou er drie jaar vrijwel iedere dag doorbrengen, hangend rond de tafels, de dansvloer en de bankjes waar het leven in volle hevigheid werd geleefd.
Het boek Café Lehmitz - even donker, wild en ruig als de kroeg zelf - verscheen in 1978 en was Petersens debuut. Het vestigde zijn naam als gepassioneerd fotograaf van weerbarstig dagelijks leven. De coverfoto van het boek zou nadien door Tom Waits gebruikt worden voor zijn LP Rain Dogs (1985).”

http://www.noorderlicht.com/ned/gallery/petersen/index.html

Door: Sjaak van der Grouw

Sjaak van der Grouw — Mon, 25 Dec 2006 14:18:39 +0000

Dag Kielzog, wat vind je van dit verhaal:

Brel trad in 1963 twee keer op in Amsterdam. Hij maakte met vertaler Ernst van Altena een kroegentocht en bezocht ook artiestencafe De Kuil in de Oudebrugsteeg. Daar zong in die tijd Bolle Jan, de vader van René Froger, liedjes met schuine teksten. Het verhaal wil dat Brel in deze nacht inspiratie heeft opgedaan voor het chanson Amsterdam.

Door: Christien Raas

Christien Raas — Sat, 02 Dec 2006 17:56:00 +0000

U schrijft over niet opstaan en de muziek van Brel. Laatst zag ik Brel-vertolker Rod McKuen in een documentaire. Hij zei over de dood van zijn vriend Jacques Brel: “When news of Jacques’ death came I stayed locked in my bedroom and drank for a week. That kind of self pity was something he wouldn’t have approved of, but all I could do was replay our songs (our children) and ruminate over our unfinished life together.” Zelfmedelijden was Brel dus vreemd.