Zijn er mensen die niet van muziek houden? Muziek is voor mij net zo ongrijpbaar als de liefde, de roem en de macht. Het zegt me niets en het zegt me alles. Ik kan het niet duidelijker maken dan dat. En dat is wel een gebrek als je het wil hebben over een aantal grote zangers. Tom Waits, Bram Vermeulen en Jacques Brel.

Wat delen deze mannen? Niet de taal. Een zingt in het Engels, de anderen in het Frans en het Nederlands. Het zijn alle drie mannen, ze zingen solo, ze hebben passie en vertellen verhalen. Zo zullen er wel meer zijn maar deze drie zijn voor mij belangrijk. Misschien komt het door hun gevoel voor taal. Tom Waits, Bram Vermeulen en Jacques Brel.

Huub van der Lubbe zong in Geen dag om op te staan over de allerschorste platen van Tom Waits en dat was reden genoeg voor mij om een album te kopen van Tom Waits. En op dezelfde dag in 1986, een rijke dag blijkbaar, kocht ik een plaat van Jacques Brel. Geen idee waarom.

Die andere Raindog
De plaat van Tom Waits heette Raindogs. Voor de jongen van 17 die ik toen was zal dit wel een rare gewaarwording geweest zijn. De meest eigenaardige instrumenten passeren de revue, Waits lijkt te zingen door een megafoon. De teksten neigen naar het bizarre. Pas later toen ik in Amsterdam woonde en de hospita haar commensaal Closing Time en Blue Valentine liet horen begon ik Tom Waits echt te waarderen. De voorkant van Raindogs heeft me altijd gefascineerd. En tot vandaag dacht ik dat het een droevige Tom Waits was die daar op de hoes staat. Het droeve en toch gelukkige hoofd rusten op de schouders van een lachende vrouw. Maar het is Tom Waits niet. Het zijn twee stamgasten van een vergeten café Lehmitz aan de Reeperbahn in Hamburg. De vrouw heet Lily, de man Rose. De foto is van de Zweedse fotograaf Anders Petersen.

Is Brel ook muziek voor de miljoenen?
De album van Brel is uit de reeks Music for the Millions. Na dit album ben ik nog een tijd aan het verzamelen geslagen en heb menige Belgische rommelmarkt afgeschuimd op zoek naar platen van Jacques Brel. En in een muziekhandel in de Trompenburgstraat Amsterdam vond ik nog een beduimeld exemplaar van een liedboek uit de jaren vijftig. Van Tropicales, 28 Boulevard poissonniere te Parijs. 25 Chansons de Jacques Brel.

Bram Vermeulen in Gent en Brugge
Hoe ik bij de muziek van Bram vermeulen uitgekomen ben weet ik niet zo precies meer. Wel dat we wederzijdse vrienden hadden die me meerdere malen uitnodigden voor een van de optredens van Bram in Gent of Brugge. Het is er nooit van gekomen en uiteindelijk heb ik hem wel een paar keer ontmoet maar nooit zien optreden. Deze man die zo intens leek te voelen en dit gevoel in zijn liederen kon leggen. Hoe graag had ik hem ooit De Liefde Moe horen willen zingen. Nog steeds wil ik naar hem gaan luisteren in Gent of Brugge:

‘Pappa, kijk dan,
pappa, kijk dan,
pappa, kijk dan naar mij.
En toen-ie eindelijk keek,
was alles al voorbij.’

En dan Brel:

Ay Marieke, Marieke je t’aimais tant
Entre les tours je Bruges et Gand
Ay Marieke, Marieke il y a longtemps
Entre les tours de Bruges et Gand