Ik was er nog nooit geweest. De Omval Amsterdam: Ingeklemd tussen weespertrekvaart en Amstel, doorsneden door de ringweg van Amsterdam herbergt dit gebied een uiteenlopend palet aan bestemmingen. Van Lost Boys tot Hells Angels. Op de fiets was dit toch wel een klein avontuur en toen de dag erna de drukkerij van PCM beschoten werd met een mortier was ik op een of andere manier niet verbaasd.

Café-restaurant Dauphine
Voordeel van het uitstapje naar De Omval was dat ik op de weg terug bedacht dat café-restaurant Dauphine aan het Prins Bernhardplein wel een ideale locatie is voor een etentje op vrijdag. En dat was het dan ook! Goed eten, prima bediening en een zeer fraai ingericht restaurant. Genoemd naar de Renault Daupine als eerbetoon aan de Renault garage die er lang zat. Nu zit er, behalve het restaurant, de studio van BNR Radio en de redactie van het Financieële Dagblad.

De Renault Dauphine
Op de website van Dauphine is dit prachtig stukje proza te lezen over de Renault Dauphine:

In 1956 presenteerde Renault op de Autosalon van Geneve de opvolger van haar immens populaire 4CV. Aanvankelijk werd deze auto Corvette gedoopt, maar aangezien Chevrolet datzelfde jaar met een gelijknamige bolide op de proppen was gekomen, werd onder het motto “Puisque la 4CV est la reine du marché, celle-ci sera sa dauphine” (Als de 4CV de koningin van de weg is, dan is dit haar kroonprinses) besloten tot Dauphine, een naam die uitstekend paste bij het chique, maar tegelijkertijd vrolijke en sierlijke uiterlijk van deze kleine vierdeurs-sedan. Dat de Dauphine vrijwel onmiddellijk een smash-hit werd, en voor de verandering niet uitlsuitend bij het mannelijk deel der autominnend publiek, was voor een groot deel de verdienste van Paule Marrot. Deze befaamde Parijse textielkunstenares deed waarvoor ze was aangetrokken: Renault van zijn saaie image verlossen. Carrosseriën, tot dan in grauw gedompeld, waren nu gespoten in fleurige pasteltinten; Speciale, in Marrot’s atelier in Montmartre ontworpen stoffen met namen als rouge montijo, jaune bahamas, bleu hoggar en blanc réjan bespanden stoelen, achterbank en de panelen van de vier portieren die, in tegenstelling tot de beruchte “zelfmoord-deuren” van de CV4, nu wel naar voren openklapten.Een schitterend embleem met wapen, eveneens van Marrot’s hand, sierde het stuurwiel en het neusje van de Dauphine, terwijl ontwerper Jacques Arpels van het vermaarde juweliersbedrijf Van Cleef et Arpels het ontwerp van het dashboard voor z’n rekening nam. Andere bijzondere kenmerken waren een twee-tonige claxon, een voorin geplaatste kofferbak, en een reserveband die uit de “mond” van de Dauphine’s olijke gezichtje tevoorschijn kwam.

Al dit moois werd gedragen door een monocoque (uit één stuk) chassis, ruim 30 centimeter langer dan dat van de CV4, en aangedreven door een achterin geplaatste watergekoelde motor met een 85cc grotere cylinderinhoud. De daarmee verkregen extra dertien paardenkrachten zorgden ervoor dat de Dauphine kon optrekken van 0 tot 100 km/u in een verpletterende tijd van 32 seconden (wat dat betreft had men de auto beter Escargot kunnen noemen). Niettemin zou een opgevoerde versie, de Dauphine Gordini, het uitstekend doen in de autoracerij, met o.a. de eerste vier plaatsen in de Mille Miglia en de eerste plaats in de Rally van Monte Carlo.

De Dauphine zou in de swinging sixties uitgroeien tot een van de populairste Franse auto’s aller tijden, en toen in 1968, twaalf jaar na de introductie, de lopende band voorgoed werd stopgezet, waren er wereldwijd in totaal 2.120.220 verkocht.

De Dauphin als kroonprins
Het woord Dauphin betekent Dolfijn in het Frans maar is ook aanduiding voor kroonprins. Dit gegeven voert terug tot Viennois, een rijkje in Frankrijk. Dit rijkje verarmde door een zinloze kruistocht en het werd verkocht aan de Koning van Frankrijk onder de voorwaarde dat de titel van Dauphin zou blijven bestaan en dat Viennois als aparte eenheid bestuurt zou worden. Het gebied was daarna het traditionele domein van de kroonprins die daarom de Dauphin ging heten. De streek Viennois werd later Dauphiné genoemd en zou ergens tussen Savoye en de provence gelegen moeten zijn. Ik kan echter alleen de Dauphiné Liberé terugvinden, een meerdaagse wielerwedstrijd rond Grenoble.

De vermiste Daupin
Dit verhaal herinner ik me uit een boek waarin ook gasten als Karl Hauser hun opwachting deden. Ik vond het verhaal ‘de vermiste Dauphin’op de site van het VPRO-programma Noorderlicht:

Met enige bombarie wordt in Parijs morgen (8 juni 2004) het hart begraven van Louis XVII, de laatste Franse troonsopvolger die in 1795 op 10-jarige leeftijd stierf. Daarmee komt een eind aan een raadsel dat al meer dan twee eeuwen duurt en het onderwerp is van talloze boeken, artikelen en documentaires.

Tijdens de Franse Revolutie werd het koningskoppel Louis XVI en Marie Antoinette onthoofd. Hun zoontje, de toen 7-jarige Louis Charles, werd veroordeeld tot eenzame opsluiting. Daar zou hij na drie jaar, geheel verwaarloosd, overlijden aan tuberculose. Maar volgens een hardnekkig gerucht was de ‘vermiste dauphin’ erin geslaagd te ontsnappen. Net als bij de geliquideerde Russische tsarenfamilie de Romanovs, beweerden tal van bedriegers de afgelopen eeuwen dat zij de overlevende nazaat waren.

DNA-onderzoek van het hart van de dauphin bewijst echter dat het akelige verhaal écht is gebeurd. Het hart werd na de dood van de jongen stiekem weggehaald door een arts, die het orgaan de gevangenis uitsmokkelde in een zakdoek en het conserveerde. Sindsdien is het relikwie zeker zeven keer van eigenaar verwisseld.

Twee onderzoeksgroepen, een van de Universiteit van Leuven en een van de Universiteit van Münster, vergeleken het DNA uit het hart met dat van een ander relikwie, een streng haar van zijn moeder, de onthoofde Marie Antoinette. En ongelooflijk maar waar: het hart blijkt authentiek.

Verwijzingen bij dit onderwerp

Noorderlicht Noorderlog bericht: ‘Vermiste dauphin‘ eindelijk terecht
Café-Restaurant Dauphine