Op weg met Hidde en Marco! Hidde had een interview gelezen dat Jan des Bouvrie zich maar een ding kon voorstellen dat treuriger was dan een troosteloze zondagochtend in Hamburg. Hidde kon zich niet meer herinneren wat volgens Jan des Bouvrie dan nog treuriger was. We waren op weg naar een zondagochtend in Hamburg, het regende en de files op de veel geroemde Duitse Autobahnen waren langer dan in Nederland.

Hamburg was Brel en Boeyen
Hamburg kende ik alleen van de chansons van Jacques Brel. En het lied Winter in Hamburg van Frank Boeijen. Van Rafael van der Vaart, speler van de Hamburger SV. Wat wist ik nog meer van Hamburg? De rivier de Elbe en de prehistorie van de Beatles. En iets van de hamburger.

Hamburger café Paris
Een hamburger hebben we niet gegeten. We hebben uitgebreid gegeten in een restaurant dat Café Paris heette. Het zag er heel fraai uit. De wanden betegeld en versierd. Op de muur stons trots dat het gevestigd was in 1886. Navraag leerde dat het eerst meer dan 100 jaar een slachthuis was geweest en pas sinds negen jaar een restaurant. Vandaar de tegels. Makkelijk afwasbaar. Had ik maar niets gevraagd.

En Hamburg nu?
Wat weet ik nu van Hamburg? Dat het er vergeven is van de hoeren, dat rijkdom en armoede een verenigbaar begrip zijn, dat je er ’s nachts een kanon kan afschieten, dat de Beatles woonden op de Reeperbahn 136 en dat er een enorm standbeeld ter ere van Bismarck staat. Brahms is er geboren en de enkele van de 11 september kapers verbleven. Dat het rode licht van het voetgangersstoplicht overal dubbel is uitgevoerd. En dat je beter niet kan boeken in hotel Graf Moltke. Tenzij je van anders houdt.

Hamburg, nooit weer
We hebben er heel erg gelachen en onszelf plechtig beloofd nooit meer terug te keren naar Hamburg. De volgende keer toch maar Gent, Brugge of Parijs.

Hamburg, de foto’s
Hotel trap, fotograaf voor stadhuis, stadhuis, mannen in Hamburg, Café paris, mannen in café Paris te Hamburg, nachtzuster van het Hamburgse nachtleven