Een tijd geleden las ik een boek van Peter Drucker: management in de 21e eeuw. Ik haalde hier twee interessante ideeën uit. De eerste was:

De vier grootste groeisectoren van de twintigste eeuw waren achtereenvolgens de overheid, de gezondheidszorg, het onderwijs en de vrije tijd. Van de enorme toename van de economische productiviteit en output komt waarschijnlijk evenveel voor rekening van ‘vrije tijd’ als van de andere drie bij elkaar.

De overheid, de gezondheidszorg, het onderwijs en de vrije tijd
Ik vond dit een zeer verrassende kijk op de ontwikkelingen in de vorige eeuw. Je hebt het idee dat vooral bedrijven de laatste eeuw zijn gegroeid en dat blijkt het de overheid. De auteur voegt eraan toe:

Geen van de vier sectoren opereert in de vrije markt, voldoet aan de economische regels van vraag en aanbod, is ‘prijsgevoelig, of gedraagt zich volgens de economische theorie. Toch vormen ze zelfs in de meest ‘kapitalistische’ westerse land meer dan de helft van de economie.

Dit eerste idee is zeer boeiend en verklaarde voor mij veel grote ontwikkelingen van de 20ste eeuw maar het voert allemaal wat ver voor deze blog. Het tweede idee is veel praktischer en herkenbaarder. Het idee is gevormd rond een tweetal vragen. De eerste is:

Ben ik een lezer of een luisteraar?

Peter Drucker schrijft:

Het eerste wat men over de eigen manier van presteren dient te weten, is of men een lezer of een luisteraar is. Toch weten maar weinig mensen dat er lezers en luisteraars bestaan en dat een combinatie van de twee zelden voorkomt. Nog minder mensen weten wat ze zelf zijn.

Voor mezelf wist ik niet dat deze vraag gesteld kon worden en al helemaal niet wat het antwoord dan zou zijn. Ben ik een lezer of een luisteraar. In het boek volgt een interessante anekdote:

Een paar jaar later beschadigde Lyndon Johnson zijn presidentschap door zich niet bewust te zijn van het feit dat hij - in tegenstelling tot Eisenhower - een luisteraar was. Zijn voorganger, president Kennedy, wist dat hij een lezer was en had een groep briljante schrijvers om zich heen verzameld, waaronder de geschiedkundige Arthur Schlesinger en de journalist Bill Moyers. Kennedy zorgde ervoor dat hij een memo eerst kon lezen voordat hij het in het openbaar besprak. Johnson ontsloeg deze mensen niet en bleef gebruik maken van hun diensten, hoewel hij nooit een woord begreep van wat ze schreven. Vier jaar daarvoor was hij nog een prima senator geweest, want parlementariërs dienen vooral luisteraars te zijn.

De volgende vraag is:

Hoe leer ik? Sommige mensen leren door te lezen of luisteren. Er zijn echter ook mensen die leren door te praten, te schrijven of dingen te doen. Ik had bij mezelf al eens gemerkt dat ik veel zaken vergeet die ik hoor of lees. Pas als ik aantekeningen maak of ze uitschrijf blijft het hangen. Ik loop dus ook altijd met Moleskine aantekenblokjes rond en ik krabbel ook zaken op die eigenlijk onnodig lijken omdat ik ze niet meer overlees. Ik dacht dus ook dat dit onzinnig was tot ik dit las: Beethoven liet een enorm aantal kladblokken met muziek na. Toch beweerde hij zelf dat hij nooit naar deze kladblokken keek als hij componeerde. Toen mensen hem vroegen waarom hij ze dan gebruikte, antwoordde hij: ‘Als ik niet opschrijf wat ik bedenk, vergeet ik het meteen. Maar als ik het eenmaal heb opgeschreven, vergeet ik het nooit meer en hoef ik het dus ook niet op te zoeken.’ Dus maak ik aantekeningen en ik schrijf ik deze blog. Om mede te delen en om dingen niet te vergeten!