Voor mijn werk was ik een dagje in Wenen en had zondag de tijd om er rond te kijken. Het was toevallig de dag van de marathon en natuurlijk meer Mozart dan een mens verdragen kan. Aan hem was de nieuwe Smart gewijd en ook een rommelige en onbegrijpelijke tentoonstelling compleet met handschriften, prullaria en multimedia in het museum Albertina. In dat museum was, ergens in een hoekje, prachtig grafisch werk te vinden van Dürer, da Vinci, Rubens en Michelangelo.

Wenen, het heldenplein voor de Hofburg
Toen ik er was waren de helden marathonlopers. Toch maar even een foto laten maken voor de Hofburg. Jarenlang de residentie van de Koningen en Keizers van het Heilige Roomse Rijk. En de Oostenrijkse keizer.

Sissi, zittend in een park
Wenen is natuurlijk ook de stad van de Habsburgers. Hun stijl van bouwen is lichtelijk megalomaan en op z’n minst wat belegen. Ik wilde nog graag naar het appartement van Sissi maar daarvoor bleek het te laat. Wel trof ik haar zittend in een prachtig park voor het oude paleis.

Sissi’s woning
En de kerel die iemand neerknuppelt staat aan de ingang van Sissi’s woning.

Het steriele Wenen
De foto van deze straat geeft ook een idee van Wenen. Het klassieke straatbeeld wil wel eens doorslaan naar steriel.De foto van deze straat geeft ook een idee van Wenen. Het klassieke straatbeeld wil wel eens doorslaan naar steriel.Maar het is ook de enige stad waar ik iemand al huilend en brakend een telefoongesprek heb zien voeren. Aan het Donaukanaal terwijl ik een veel te grote worst at. De wenende man werd later, na een korte vechtpartij, afgevoerd in een politieauto.

De foto van deze straat geeft ook een idee van Wenen. Het klassieke straatbeeld wil wel eens doorslaan naar steriel.Maar het is ook de enige stad waar ik iemand al huilend en brakend een telefoongesprek heb zien voeren. Aan het Donaukanaal terwijl ik een veel te grote worst at. De wenende man werd later, na een korte vechtpartij, afgevoerd in een politieauto.

De Kapuziner Gruft
En in dit onooglijke gebouw bevindt zich de keizerlijke grafkelder. Het heet de Kapuziner Gruft. Ik las erover: Volgens de Habsburgse traditie, werden lichaam, hart en ingewanden afzonderlijk van elkaar begraven. Voor de laatste keer gebeurde dit overigens in 1878, bij de begrafenis van aartshertog Frans Karel. Traditie is ook dat bij een keizerlijke begrafenis de rouwstoet stil staat voor de dichte deur van de grafkelder. De ceremoniemeester klopt op de deur en hoort de vraag: “Wie verlangt binnen te treden?”, waarop hij antwoordt: Zijne apostolische majesteit de Keizer. Er volgt geen reactie, waarna op nieuw op de deur moet worden geklopt. “Wie verlangt binnen te treden?”. “Zijne Majesteit de Koning”. Als er weer geen reactie volgt wordt nogmaals geklopt. Dezelfde vraag wordt dit keer beantwoord met “Een arme zondaar”, waarop de deur wordt geopend.

Keizerin Zita
De laatste keizerin werd er in 1989 begraven. Het was Zita, nog een oudtante van prinses Margarita. Zita van Bourbon-Parma was in 1911 getrouwd met aartshertog Karel die na de dood van Frans-Jozef in 1916 keizer werd.