Archief mei 2006

Het waren de Amerikanen in dit geval. Die zorgen weer eens voor verwarring. Wat bij ons een percolator genoemd wordt heet bij hun een espresso coffee pot of Moka pot. In Amerika hebben ze ook een percolator en dat apparaat blaast geen stoom door de koffie maar het brengt kokend water omhoog dat dan door de koffie sijpelt. Het schijnt dat deze percolator fnuikend voor de smaak van de koffie is omdat het de koffie kookt. Coffee boiled is coffee spoiled. Gekookte koffie is verloren koffie.

Een paar jaar geleden kreeg mijn toen achtjarige dochter een hele stapel albums van Jan, Jans en de kinderen. Ik kende de strip van de Libelle’s van mijn oma en ik had eerlijk gezegd gedacht dat mijn dochter deze ouderwetse strips niet zou waarderen. Het tegendeel bleek waar. Ze heeft ze allemaal meerdere keren gelezen en ze koopt ook zelf nieuwe albums. Ik ben zelf ook maar weer eens gaan lezen en ze zijn echt heel onderhoudend en grappig. Al was het maar uit sentiment. In november zijn we naar de musical geweest. Die musical vond ik zeer onderhoudend en de muziek van Henny Vrienten was al reden genoeg om te gaan.

Een tijd geleden las ik een boek van Peter Drucker: management in de 21e eeuw. Ik haalde hier twee interessante ideeën uit. De eerste was:

De vier grootste groeisectoren van de twintigste eeuw waren achtereenvolgens de overheid, de gezondheidszorg, het onderwijs en de vrije tijd. Van de enorme toename van de economische productiviteit en output komt waarschijnlijk evenveel voor rekening van ‘vrije tijd’ als van de andere drie bij elkaar.

Gisteren samen met vrienden gegeten in restaurant Onassis, aan het IJ in Amsterdam. Mooi ingericht en prima eten. Eerst een smaakvolle amuse, daarna een antipasta: carpaccio alla Cipriani, oftwel een rundercarpaccio met een mayonaise van truffel en Parmaggiano. Dus heel dun gesneden plakjes rauwe ossenhaas. Daarna door naar het secondi: carrè di agnello al forno. Lekker.

Zondag was ik in De Rijp. Ik wilde graag het navigatiesysteem van mijn nieuwe auto uitproberen en het leek me een goed idee om naar het standbeeld van Jan Jansz Weltevree te gaan kijken. Dit was de eerste Nederlander in Korea en een tolk voor de koning. Ik schreef in januari over hem:

(onmogelijke titel)

Een lekker bakje koffie is een onderwerp waar menig Nederlander het nodige over weet te vertellen. De een zweert bij filterkoffie, de ander bij espresso. Zelf zet ik mijn koffie thuis met een percolator. Het woord percolator kende ik tot deze week niet, ik kwam het toevallig tegen in het nieuwe boek van Nicci French. De percolator is een klein kannetje. Hiernaast zie je deze kannetjes. Ik heb mijn percolators ooit in een Italiaanse supermarkt gekocht en de kleine is voor twee kopjes en de grote voor zes kopjes. Het gebruik is eenvoudig. Je doet water in de onderste helft en koffie in een reservoir. Dan draai je hem dicht en brengt het aan de kook. Het water wordt door de koffie geperst en klaar is kees.

Bij een wandeling werd ik gewezen op een plantje dat heermoes of akkerpaardenstaart wordt genoemd. Op het eerste oog is het een soort klein denneboompje, de eenvoud zelve. Het bijzondere van dit plantje bleek echter dat je het volledig in een aantal delen uit elkaar kan halen als was het lego. En ook weer in elkaar (indien nodig). Een demonteerbare plantje.

Rond de pestzuil op de Graben in Wenen staan paaltjes met er bovenop een ananas. Ik heb me laten uitleggen dat dit te maken heeft met de Habsburgers. Dat de ananas een symbool is dat de Habsburgers gebruikten. Ik heb dit proberen uit te zoeken maar nog geen aanwijzigingen in die richting gevonden.

Ik herinnerde me het memorare waarmee Reve het voorlezen van De Avonden start. Hij heeft speciaal een Nederlandse vertaling geleverd en het gebed staat in facsimile op de achterkant van de cd-doosjes. De cd’s heb ik gekregen van mijn ouders voor mijn verjaardag in 1991.

Van mijn moeder kreeg ik deze foto van een standbeeld op Madeira. Het is ook Sissi. De naam is trouwens een verzinsel van de regisseur van de gelijknamige films. Sissi verbleef een half jaar op Madeira. Waarschijnlijk omdat ze even genoeg had van Der Franzl.