Archief april 2006

Het hotel zag er prima uit:

Een Hollander die koning van Duitsland was. En bijna keizer van Het Heilige Roomse Rijk? Het was Willem, graaf van Holland. Deze Willem die Delft, Haarlem, ’s Gravezande en Alkmaar stadsrechten gaf. Deze Willem die zijn hoeve in Haga ombouwde tot kasteel en zo Den Haag voortbestemde als stad van bestuur.

Nooit heb ik een goed idee gehad wat dat rijk nu betekende. Wel weet ik nu dat het begonnen is met Lodewijk de Duitser rond 843, kleinzoon van Karel de Grote en geeindigd is met een Habsburger, Frans, die later keizer van Oostenrijk werd. En dit gebeurde in 1806 onder druk van Napoleon Boneparte. Er is in de Europese geschiedenis dus een lijn van Karel de Grote naar Napoleon Boneparte.

Het moet in 1976 of zo geweest zijn dat ik met mijn ouders en broers naar de Ardennen ging. Ik herinner me dit als een groot avontuur en toen ik twee weken geleden van een klooster in Luxemburg op weg naar terug naar Nederland was moest ik er weer aan denken toen we bij Spa in de buurt waren. Ik dacht namelijk dat het in Spa was. Ik herinnerde me een hoge stoeltjeslift die bleef steken toen ik en mijn broers op weg waren naar beneden. We hingen boven een rivier en zagen beneden onze ouders zwaaien. Ze leken duidelijk niet op hun gemak en ik het leek ook wel heel lang geduurd te hebben. Hoe dat ook zij, we hebben in Spa gezocht en de plek niet teruggevonden. Maar later vond ik het op het web. Het bleek in Coo geweest te zijn, vlak bij Stavelot!

Na de begrafenis van Reve ben ik met een goede vriend afgereisd naar het Benedictijnerklooster Sint-Mauritius in Clervaux, Luxemburg. Het gebouw is ontworpen door de Nederlandse architect J. Klomp. Een indrukwekkende abdij boven op een heuvel boven de stad Clervaux. Het was stille zaterdag dus in de avond vond de Paaswake plaats. Ik kan me niet herinneren dat ik zoeen mis al eens eerder had meegemaakt maar het is voor de sobere monikken een jaarlijks hoogtepunt en het was zeer interessant om mee te maken.

In het artikel over het pikeurtje haalde ik hem nog aan, nu is hij begraven. In Machelen aan de Leie. Onder ruime belangstelling mag je wel zeggen. Dood zijn is niet erg, maar je leeft zo weinig. Samen met een aantal literaire vrienden was ik erbij en het was een mooie begrafenis. We hadden plaats op het oksaal, vlak naast het orgel en het koor.

Een pikeurtje? Klinkt naar vroeger, toen de volwassenen spraken in wonderen. Likeurtjes, pikeurtjes, Lucas Bols en JW Siebrand. Een pikeurtje is een merk vruchtenwijn van de firma Siebrand. Het is een frambozen-bessenwijn met jeneverbessenextract. Het doet meteen denken aan de Avonden van Gerard Reve. Zijn moeder denkt vruchtenwijn gekocht te hebben maar het blijkt een bessen-appelsap:

‘Nee,’ zei hij, ‘wijn is het niet. Het staat er ook gewoon op. Bessen-appel. Bereid uit sap van vers geplukte, eerste kwailiteit rode bessen en goudreinetten. Het is gewoon sap. Met suiker, mogen we hopen. Maar met wijn heeft het niets te maken.’