De vier bronnen van geluk volgens Aristoteles en Plato
12 februari 2006
Niet alleen Hippocratus en Galenus kwamen met een vierdeling van menselijke temperamenten. Ook Aristoteles kwam uit op vier bronnen van geluk:
- Propraitari (geluk door bezit)
- Hedone (geluk door zintuigelijk genoegen)
- Ethikos (geluk door morele deugd)
- Dialogike (geluk door logisch onderzoek)
En Plato had er ook vier:
- Beschermer
- Ambachtsman
- Filosoof
- Wetenschapper
De beer, de aap, de dolfijn en de uil.
4 februari 2007 op 21:42
Het geluk is niet zozeer gelegen in het verwerven van veel bezittingen, als wel in een bepaalde gesteldheid van de ziel. Niemand zal toch van het lichaam beweren dat het gelukkig te prijzen is omdat het in een schitterend gewaad is gehuld, maar eerder omdat het gezond is en in een goede conditie verkeert, ook al mist het dat zojuist genoemde gewaad.
Zo moet je ook over de ziel denken: je kunt de ziel, en dat geldt ook voor de mens, pas gelukkig noemen, als zij een goede vorming heeft genoten; maar niet de mens die wel met uiterlijke praal is uitgedost maar zelf niets waard is. Ook een paard achten wij niet veel waard als het een gouden toom en kostbaar tuig draagt, maar zelf niet deugt; maar als het in goede conditie verkeert, dan slaan we dat paard hoog aan.
Afgezien daarvan komt het voor dat wanneer mensen die niets betekenen gefortuneerd raken, zij meer waarde gaan hechten aan hun bezittingen dan aan geestelijke goederen, en iets schandelijkers dan dat bestaat niet. Zoals iemand bespot zou worden wanneer hij de mindere is van een van zijn slaven, zo moeten wij ook diegenen als ongelukkig beschouwen voor wie het verwerven van bezit van groter belang is geworden dan hun eigen natuur.
9 februari 2007 op 8:50
Aristoteles is ook de bedenker van de Gulden Middenweg. Deugd is het juiste midden kiezen tussen extremen. Een goede uitleg over de gedachten van Aristoteles vond ik hier:
http://prevos.net/cultuur/c23211/ethiek01.htm
Je kunt daar lezen over de grondlijnen van de ethiek van Aristoteles
Het hoogste goede is geluk: eudaimonia.
De ethiek van Aristoteles is een teleologische ethiek, zij volgt de logos (logica) van het telos (doel). Teleologische ethiek is bij Aristoteles ingebed in een teleologische metafysica. Een teleologische metafysica begrijpt alle werkelijkheid in relatie tot een doel dat nagestreefd wordt. Alle zijnden zijn in beweging naar de verwerkelijking (energeia) van wat ze in aanleg (dunamis) zijn.
Over de Gulden Middenweg gesproken. Deze gedachte over moraal speelt ook een rol in de zeven hoofdzonden:
http://collecties.meermanno.nl/handschriften/hoofdzonden