Ik probeer al een tijdje wat meer te weten komen over het Chinese bedrijf Hutchinson Whampoa. Eigenaar is een van de rijkste mensen ter wereld Li Ka-Shing. Ik hoor steeds meer over dit moederbedrijf van Kruidvat, Trekpleister en ICI Paris XL. Het bedrijf opereert in havens, kanalen, telecommunicatie, onroerend goed, detailhandel, energie en meer. Ze begonnen ooit telefonieaanbieder Orange dat verkocht werd aan France Telecom. Tegenwoordig zijn ze ook actief in deze sector middels Hutchinson 3G. In Nederland een onbekend merk, in andere landen de aanvoerder op het gebied van mobiele communicatie.

Marionnaud overgenomen door de Chinezen
Toen ik afgelopen vrijdag op bezoek was bij Parijse vrienden kwamen we ook op dit onderwerp uit. Het ging over de zwarte markt voor parfums. Het bleek dat een bekende Franse parfumketen Marionnaud met 1300 winkels overgenomen was door AS Watson, een divisie van Hutchinson Whampoa. De overname door de Chinezen ging met veel tamtam gepaard maar al snel bleken de boeken niet te kloppen en ontbrak er een grote voorraad aan parfum die in de boeken stond. Of die parfum ooit echt bestaan had begreep ik niet helemaal. De oprichter en oude eigenaar van de keten, Marcel Frydman, werd beschuldigd en erkende fouten. Hij werd opgevolgd door Hugues Witvoet.

Graaf Victor Lustig
Dit is modern gerommel in vergelijking tot de man die de Eifeltoren verkocht. Graaf Victor Lustig las een artikel in de krant dat de kosten voor het onderhoud van de toren uit de hand begon te lopen. De toren was ooit neergezet als tijdelijk onderdeel van Exposition Universelle in 1889. De toren markeerde de ingang van het tentoonstellingsterrein en zou na twintig jaar weer worden weggehaald omdat hij detoneerde bij de Gotische kathedralen en de Arc de Triomphe. In 1925 was de toren dan ook in een slechte staat en het plan van Lustig om de toren als schroot te verkopen was niet zo ongeloofwaardig als je nu zou denken.

De eifeltoren verkocht
Lustig deed zich voor als hoge ambtenaar van de regering en liet vals briefpapier en dergelijke maken. Hij nodigde een zestal schroothandelaren uit in een prestieus hotel in Parijs om een geheim voorstel te bespreken. Ze kwamen allemaal opdagen en hij deed ze het voorstel: koop van mij de eifeltoren, het onderhoud is te duur, we willen ervan af. In een gehuurde limousine nam hij ze mee naar de toren voor een rondleiding en hij koos zijn prooi: Andre Poisson, een onzekere man, zoekend naar status. Helaas voor Lustig was de vrouw van Poisson argwanend over de geheimzinnigheid en hij moest een list verzinnen. Opnieuw nodigde hij Poisson uit, nu alleen. Hij deed hem een bekentenis: zijn levensstijl pastte niet geheel bij zijn inkomen en hij zocht naar een aanvulling. Poisson begreep de aanwijzing en vertrouwde de zaak nu helemaal. Het ging dus om een corrupte ambtenaar die geheimzinning moest doen om zijn fraude te verhullen. Lustig kreeg dus niet alleen het geld voor de verkoop van de Eifeltoren maar ook een som smeergeld!

Nogmaals in de verkoop
Lustig vluchtte met een koffer vol geld de stad uit naar Wenen en wachtte op een bericht van vervolging. Niets gebeurde. Poisson was zo vernederd dat hij uit schaamte geen aangifte had gedaan. Een maand later probeerde Lustig nogmaals de eifeltoren te verkopen maar deze opzet mislukte en hij moest op de vlucht.