Archief januari 2006

Tot voor een week dacht ik dat als je de tering naar de nering zet dat je besluit om er eens flink tegen aan te gaan om je geldproblemen op te lossen. Een typische misvatting, zeker voor iemand die waarde hecht aan de taal. Je past je uitgaven (vertering) uit aan je inkomsten (nering). Zo leer je nog eens wat. Niet in de klas maar bij een borreltje in de kroeg.

Plexus is geen sternum
En gisteren had ik het na het sporten met iemand over de druk die zich op kan hopen in je plexus solaris. Als je je dan op de juiste manier uitrekt voel je zoeen heerlijke drukverlagende knak in je borststreek. Bij dat bot dat alle ribben bij elkaar houdt.

Voor mijn uiteindelijke verhaal over kleur mag ik deze drie niet missen want scharlakenbes is de verouderde naam voor kermes, de scharlakenluis staat ook bekend als cochenille en de scharlakenworm wordt gebruikt voor het bereiden van de kleur vermiljoen.

Nog een mooie foto van de scharlaken eik.

En dit bloemetje is de Scarlet pimpernel. De Scarlet pimpernel is trouwens ook een musical met als ondertitel: Broadsway’s most intriguing musical. In het Nederlands zouden we deze kunnen noemen:

De rode guichelheil, een muzikaal avontuur vol kuiperij. En dan kijken wie er komt.

Een vriend van me reist elke herfst af naar de bossen van de wereld omdat hij zoekt naar een speciale rode kleur van de bomen. Hij heeft het er nu al 20 jaar over. En waarschijnlijk langer. Maar ik ken hem maar 20 jaar.

In ieder geval las ik dat de Scharlaken eik genoemd is naar het mooie rood dat hij heeft in de herfst. En dat deze boom ook bekend staat als de Amerikaanse eik.

De foto is van de Fa C. Esveld uit Boskoop.

Dat is ook nog eens een mooi woord. Ik ben al een tijd bezig met kleurnamen en hun geschiedenis. Die voert al snel een paar duizend jaar terug en je komt in een geheimzinnige, pre-industriële wereld. Een wereld van stoffenhandelaren die hun stoffen kleurden met de meest uiteenlopende middelen. Ik schreef op mijn website al over karmijn en karmozijn. Nu werk ik aan een stukje over scharlaken. Alleen al de herkomst van het woord is spannend. Het woord gaat via het Perzisch en het Arabisch weer terug op het Latijn. Van Sigillatus, naar siqillat, naar saqerlat. En de associatie met de stoffen leidde hier tot het woord Scharlaken.

In dit figuur moet de toekomst te lezen zijn. Een poppetje met haar en een gezicht en een kommetje. Zo zag het lood eruit dat ik gegoten heb op het Oud en Nieuw feest. Ik blijf benieuwd wat de toekomst brengt want dit zegt me nog niet zoveel.

Het is trouwens voor een fotocamera blijkbaar heel moeilijk om scherp te stellen op een blinkend voorwerp. Ik krijg het maarniet scherp.

Foto’s van het oud en nieuw feest. Hier zijn we aan het bleigiessen. Dat is een Zwitserse traditie bij Oud en Nieuw. Je verwarmt lood zodat het vloeibaar is en dan gooi je dit in koud water. In de stolling van het lood kun je dan je toekomst aflezen. In ieder geval voor het komende jaar.

Netwerk uit de lucht. Even tijd voor foto’s van mijn collega’s 

Dit was het uitzicht vanuit ons huis. Ik was er begin november en het was er heerlijk warm. De gehele week dat ik er was. Ik heb er een fantastische tijd gehad zoals altijd dat ik daar ben. Dit was volgens mij alweer de vierde of vijfde keer.

Geen flatterende foto maar het laat wel mooi het landschap zien en ook wel mijn liefde ervoor. Het is hoog in de Ariège bij Aulus-les-Bains. Ik stond boven op een bergrand en 20 meter beneden was de weg. Daarop stond de naam van Lance Armstrong. Met de kreet: on his way to the moon.