‘Eat your Enemy’ is een documentaire over vechtsport. En over agressie. Over spiritualiteit, winnen en verliezen, over afzien en ijdelheid. En over oost en west, spier- en geestkracht. Over meester-leerling. Een film vol paradoxen. Als we aan vechtsport denken horen we bij wijze van spreken de doffe dreunen op getatoe�erde torso?s, mannen die elkaar door dichtgeslagen ogen beloeren terwijl het bloed ze uit de neus stroomt, kortom: stiekem best spannend maar ook afkeurenswaardig. Echter, vechtsport is veel meer dan het zojuist beschreven beeld waar we op televisie langs zappen.

Geweld en het voorkomen ervan is een belangrijk thema in onze maatschappij en ieder voor zich is daar op een of andere manier bij betrokken. Agressie is slecht, is de heersende mening, punt uit. Wij in het westen beschouwen onszelf zo langzamerhand te geciviliseerd om te vechten, wíj strijden met woorden, en als het dan per ongeluk een keer fout gaat staat er meteen een traumateam klaar. Toch blijven mensen behoefte houden aan knokken, kijk naar het voetbalgeweld. Maar in feite weten wij ons met agressie geen raad.
In deze film worden de diverse benaderingswijzen van de vechtsport in het westen en het oosten belicht. De essentie van de film is filosofisch, maar vermomd als gevecht, niet zozeer het gevecht met je tegenstander, als wel met jezelf. ‘Eat your Enemy’ neemt de kijker mee in een heel complexe wereld, de film wil amuseren en informeren, maar stelt ook vragen.